Maviye Yolculuk

Yeniden...

2011-10-06T12:46:00.004+03:00

Yepyeni yazılarla buradayım.

Yaşama ve Geleceğe Saygı Duyanlara...

2010-02-04T14:59:00.004+02:00

Bugün sevdiğim siteleri dolaşırken Sinek Sekiz in sitesinden haberdar olduğum videoyu izledim ve sizlerle paylaşma ihtiyacı duydum. İzledim ve şu andaki cahilliğimizin boyutları ve kapitalist sistemin insan varlığını hiçe sayan para hırsı, çocuklarımızın geleceği, köylü olmaktan utanıp şehirlere göç eden ve bize zehirsiz ürünler üretmeyi bırakan, bıraktırılan köylülerin akibeti, geleceğimiz, doğa ve sayamayacağım kadar çok olan endişelerimin ne kadar doğru olduğunu tekrar hatırladım. Kısacık bir zaman ayırarak Fikir Sahibi Damaklar sitesinin kurucusu Defne Koryürek' in konuşmasını izlemeli ve ulaştırabileceğiniz heryere ulaştırmalısınız.Facebook, twitter ve daha birçok imkanı artık daha yararlı şeyler için kullanmayı öğrenmeliyiz. Sevgiler...

Büyüyor

2010-01-13T11:37:00.004+02:00

Bizim küçük hanım büyüyor...Hızla...Dolu dolu 3 yaşında ama konuşmaya başladığından beri yaptığı sohbetlerle beni hem hayrete düşürüyor hem eğlendiriyor hem endişelendiriyor. Bugünlerde bu 3 yaşındaki civcivin en çok kullandığı cümleler;

-ben büyüdüm artık
-ben bunu biliyorum,
-kendim yapıcam,
-anne bu ne için, neden,kime,niye v.s v.s v.s

Günde milyonlarca soru, milyonlarca kez anne! kelimesi...Çoğunlukla zevkli, dönem dönem zorlayıcı...Ama zaman o kadar hızlı ki...Büyümesin istiyorum, zamanın getireceklerinden korkuyorum. Çünkü yaşı ilerledikçe problemler de artıyor, artacak biliyorum...Derin ile birlikte ben de büyüyüp olgunlaşıyorum. Kendi çocukluğuma dönüyorum, sıkıldığım zamanlarda onun huzurlu dünyasına saklanıyorum. Bir öpücüğü, o hala bebek kalan kokusu yetiyor böyle zamanlarda. Anne olmak keyifli bir serüven...Ömür boyu hiç bitmeyecek türden hem de...İnsanı bazen yalnızlaştıran, bazen kalabalıklaştıran, çokça duygusallaştıran, oldukça gülümseten...İşte böyle...Bugün bunları yazmak geldi içimden...Ne de olsa burası mavi bir günlük...
Sevgiler tüm dostlara...

Zevk ?

2010-01-04T00:40:00.000+02:00

Fark ediyorum da artık insanlar zevk kelimesine farklı anlamlar yüklemişler. İnsanların sahip olduğu zevkler çok daha yüzeysel anlamlara bürünmüş. Benim kişisel zevklerden anladığım şey insanın kendi dünya görüşüne göre bir takım unsurları rafine ederek yani ruh, duygu ve akıl süzgecinden geçirerek seçmesi durumudur. Böylesi kişinin kendisini de geliştirir çünkü. Kolay zevkler, eğlencelik, çerezlik, anlık hoşnutluklar peşinde koşturmaya başladığından beri çok mutsuz insanlar...Benim zevk diye adlandırdığım kitap, tiyatro, sanat ve daha birçok farkındalık sağlayan unsur bugünlerde birçoğu için ağır bir yük. Gençler kitap okumuyor, sanatla ilgilenmiyor, derin düşünmüyor ve üretmiyor. Bugün bir insanın sadece zevk aldığı şeylere bakarak yada hobilerini öğrenerek anlayabiliyorum kişinin derinliğini, farkındalığını, ruh halini, almayı mı vermeyi mi daha çok sevdiğini...Bunları niye mi yazıyorum...Herkes yüzeysel yaşama daha çok saplandığı için olabilir mi acaba? Çılgın gibi tüketim hırsına kapıldıkları için? Peki insani değerlerden verilen ödünler daha da arttığı için olabilir mi? Ya da sayabileceğim bunun gibi yüzlerce sebebin türemiş olması?

Sizce de iyi olmaz mı hayatımıza kattığımız unsurların duygusal, ruhsal kalitesine dikkat etsek ve daha seçici olsak? Başkalarını taklit etmek yerine kendimize özgü olsak...Farkındalık dolu bir yaşam sürsek ve aslında mutluluğun tüm bunlardan daha yalın, narin ve yakın olduğunu kavrasak? Güzel olurdu değil mi? Evet evet güzel olurdu...

Yolda...

2009-08-02T09:45:00.004+03:00

Her yeni çıkılan yolda kendini daha da yakından tanıyormuş aslında insan. Önüne tahmin edemeyeceği sürprizler, hisler, yeni ve tanımadık duygular ve karmaşık kararlar çıkıyormuş...

Tüm yeni yolların amacı öğretmek belki de...Bazen de her planın evreninkinden üstün olamayacağını anlamak...En çok da kendinin yeni yönlerini puzzle parçaları gibi bulup tamamlamak...Her anın değerini daha iyi kavramak...Kendi ruhunun devinimlerini tüm çıplaklığıyla görüp olgunlukla karşılayabilmek...

Yol beni kesin olarak nereye götürecek bilmiyorum. Artık kararlar almayı, kararlar vermeyi ve değiştirmeyi bıraktım...Kendimi bazı şeylerin akışına bıraktığımda benim için doğru birşeyler tasarladığını kavradım evrenin...Yolun sonu artık gerçekten önemli değil benim için...Bodrum, Amerika, Fas fark etmiyor artık....Şu anda benim için değerli olanlar yol boyunca yaşadıklarım...Önümde yeni fırsatlar, kapılar açılıyor bir bir. Ve ben bu sefer karar vermeye çalışmıyorum. Kendiliğinden hiç düşünmediğim anda olacak olan güzel gelişmeleri bekliyorum. Ve bundan çok da keyif alıyorum...

Dün

2009-06-16T10:12:00.003+03:00

Dün kızımla dışarıda yürürken arkamızdan gelen bir grup genç (sanırım üniversite sınavı eziyetini çekmişlerdi haftasonu) durup Derin' i sevdi...Yanımızdan ayrılırlarken biz hala onların arkasından yürümeye devam ediyorduk. Bir cümle duydum..İçim cız etti! Daha 18-19 yaşında olan bir gencin ağzından "keşke çocuk olsaydım of of " dediğini duymak hüzünlendirdi beni. Bu cümleyi kurma yaşı bu kadar düştü mü? Bu çocukların daha bu yaşta yaşam karşısında bu kadar tedirgin, güvensiz olmasının çok sebebi var elbet ama kimse umut vermiyor mu bu çocuklara? Yada işin gücün, kariyer hikayelerinin iç huzur ve mutluluktan daha önemli olmadığını anlatacak bir aileleri yok mu? Kim bilir kaç kurs, kaç özel ders ve sonrasında meslek seçimiyle beyni iyice yıkanmıştır bu çocuğun...Ve daha şimdiden üniversiteden mezun olunca iş bulup bulamayacağını düşünüyordur büyük ihtimal...İşte global dünya ! Eserini kutla...Kendi pimini çeken bombalar gibi insanoğlu...Mutlu mesut kendi yıkımını hazırlıyor boş öğretilerle...Gençlerin hepsi umutsuz, neşesiz, boş gözlerle bakıyor etrafa...Hep onları eleştirmeseniz, biraz bireyselliklerini ciddiye alıp size açılmalarını sağlasanız...Sadece ne yapmaları yada yapmamaları gerektiğini söyleyip geriye çekilmeseniz...Sevgi de verseniz...Hep iş, hep para, hep gelecek demeyip anı yaşamayı öğretip, hayallerini gerçekleştirmek için gereken cesareti verseniz...Fena mı olur?

32

2009-05-12T10:18:00.005+03:00

Bugün doğum günüm...32.yaşıma giriyorum. Ama ruhum takar mı hiç yaşı...Kendileri 20 de seyretmekte henüz :) İyi ki doğmuşum, iyi ki hayat denen bu güzellik armağan edilmiş bana...Sağlık,huzur,başarı ve mutluluk diliyorum kendime...Katlarım, yatlarım olmasa da olur :))

Doğal...

2009-05-07T19:05:00.006+03:00

Bu ekmeği biraz önce yaptım ve dayanamayıp daha sıcakken biraz teryağ ve bal sürerek tadına baktım. Ekmeğin tarifi şefimizden. Şaşmaz bir köy ekmeği tarifi. Acayip lezzetli. Bağımlısı olduk ailece. Ekmeğin tarifini isteyenler bana mail atarsa seve seve yardımcı olurum. Tarifini merak ettiğiniz diğer ekmek reçeteleri için de geçerli bu durum :)

Doğal kelimesinin beni ne çok cezbettiğini, sağlıklı yaşama, ekolojik tarıma, organik ürünlere ne kadar tutkun olduğumu biliyorsunuz artık. İnsanın evde kendi yaptığı ekmeğin, peynirin ya da yoğurdun lezzetinin yerini ne tutabilir ki ? Uzun zamandır internet camiasındaki değerli sağlık uzmanlarının, profösörlerin ısrarla vurguladığı ve benim de size ısrarla iletmeye çalıştığım bazı tüketimsel gerçekleri araştırırken karşıma çıktı Aysun The Sütçü. Artık araştırırken öğrendiğim bilgilerden sonra son aldığım haberler birlikte kesinlikle ve kesinlikle pastörize süt tüketmemeye karar verdim. Yakın bir akrabamızın kansere yakalandığı haberini aldık. Doktorunun verdiği tavsiye güvenilir bir çiftlikten yada mandıradan alınmış yoğurtları ve sütleri tüketmesi yönünde. Maalesef paket süt üreticilerinin para hırsları nedeniyle gerçek olan bazı şeyler saptırılıyor. Örneğin pastörize yada paket diğer adıyla "uht" sütlerin zararları.

Neyse tüm bu bilgilerin sonucunda paket süt kullanmamaya karar verdim. Bu sefer de karşıma; "nereden temiz, güvenilir ve doğal süt bulabilirim" sorusu çıktı. İşte tam da bu sırada Ünlü dansçı ve koreograf Sait Sökmen'in oğlu Mehmet ve gelini Aysun Sökmen' in sahibi oldukları Gündönümü çiftliği ile tanıştım. İnternetten şöyle bir tararsanız ne kadar çok blogda bu konuyla ilgili yazının olduğunu görürsünüz. Bu konuda ayrıntılı bilgiyi benim de üyesi olduğum Slow Food grubunun blogundaki bu yazıya tıklayarak öğrenebilirsiniz.

Kısacası ben zaten 3 yıldır ekmeğimi kendim yapıyorum. Başta ekmek yapma makinesiyle başlamıştım. Ama daha sonra aradığım tadı bulamadım ve elde yapmaya başladım.Zaten biliyorsunuz bu okula başladım başlayalı İtalyan Focaccia dan tutun da Fransız Baget ekmeklerine kadar birçok dünya ekmeğini yapmayı öğrendiğim için ekmek yapımına ve tekniklerine olan tutkum da arttı. Zaten lezzetine ve sağlıklı oluşuna, katkı maddesi içermeyişine diyecek yok. Bir ekmeği yapmak fırına yada markete gitmek kadar kısa süre tutuyor.

Şimdi ben de Silivri' deki Gündönümü Çiftliğinden süt alabilmek için Aysun Hanım'la iletişime geçip dağıtım listesine kayıt oldum. İstanbul içine, oturduğunuz muhite göre (örneğin bizim oturduğumuz muhite Perşembe günleri) kapınıza kadar servis yapıyorlar. Her hafta siparişinizi soran mesaj ile cep telefonunuza biligi gönderiyorlar ve siparişinizi veriyorsunuz. Fiyatları da uygun. Eğer Aysun Hanıma ulaşmak isterseniz aysunthesutcu@gundonumu.biz.tr adresine mail atabilirsiniz.

Bunca şeyi neden yazdım? Artık çiftlikten gelen bu mis gibi güvenilir ve doğal sütle kendi yoğurdumu ve peynirimi de yapacağım.Evet evet yanlış duymadınız. Peynir! :)) Artık çörekotlusundan tutun da kekiklisine kadar ne çeşit varsa...Eğer sizin de içinizde evde peynir yapmaya dair bir istek uyanırsa Sevgili Tijen' in blogunda gerekli bilgileri bulabilirsiniz. Peynir yapımı için buraya tıkladığınızda ne kadar kolay olduğunu göreceksiniz :)

Anlattıklarımı teyit etmek için Milliyet ve Sabah Gazetesinin çiftlik hakkındaki haberlerini, çiftliğin sertifikalarını v.s okuyabilirsiniz.

Doğal ve sağlıklı lezzetler diliyorum sizlere...

Nihayet Ada Keyfi

2009-05-06T17:55:00.007+03:00

Geçen bahar ve yazın üzerinden sanki asırlar geçmiş gibi gelen bir zaman diliminden sonra nihayet bu sabah sekizde odamın penceresine vurup, bana "hadi adaya" diye fısıldayan güneş sayesinde harika bir adalar gezisi yaptım bugün. Hem de kızımla başbaşa...Adalar çiçek açmış, bahar pek bir yakışmış oralara...-lar diyorum çünkü sabah önce Heybeli Ada' ya gidip kahvaltı edip gezdik sonra da öğlen yemeği ve gezme için Büyükada' ya geçtik. Derin çok güzel vakit geçirdi. O arabasız yollarda gönlünce koşup oynarken ben denizin, sessizliğin, martıların, kuş cıvıltılarının tadını çıkardım. Ve bir kez daha neden gitmek istediğimi anlayıp hak verdim kendime. Aylar sonra kendim için ilk defa boş vakit yaratıp tüm günü kızımla eğlenerek geçirmek çok keyif verdi bana. Hafta içi olmasına rağmen Büyükada çok kalabalıktı yine. Çünkü bugün Hıdrellez kutlamaları nedeniyle pek çok kişi gelmiş...Bazıları da yaz sonuna kadar kalacakları evlerini açmaya...Vapurların en sevdiğim yanı o kısa anlarda güzel ve doyasıya karşılıksız sohbetler edebilmenizdir. Hatta şanslıysanız adalar vapurundan bütün yaz boyunca en az bir arkadaş edinirsiniz...Telefonlar, adresler alınır ve görüşülmek üzere sözleşilir...Kimi unutulur kimi devam eder...Sözü kısa kesmek durumundayım çünkü oldukça yorgunum. Fazla oksijenden de iyice uykuluyum.Tüm sinirlerim yatışmış ve üzerime tatlı bir rehavet çökmüş durumda. Şu an ki tek hedefim akşam yemeğinden sonra koltuğuma kurulup Avrupa Yakasını izlerken kahvemi yudumlayabilmek. Hıımmm ! Bilmem ki belki de dolaptaki kestaneli dondurmaya da dönüş yapılabilir :)

Dur ve Düşün

2009-05-05T14:33:00.003+03:00

Nedir bu tüketim hırsı, nedir bu başdöndüren hız...Bizi sağlıksız ve mutsuz yaşamaya, çılgın gibi vakit öldürmeye, mutsuzluğa iten, doğal döngümüzden uzaklaştıran şeylere duyduğumuz tuhaf hırs nedir? Lütfen ama lütfen önce şu siteyi ve arkasından bu linkteki ve buradaki yazıyı bir okuyun.Sonra tekrar gözden geçirin hayatınızı, yaşam tarzınızı, tükettiklerinizi, bizlere verilen sahte öğütleri, yanıltıcı sağlık bilgilerini ve reklamları...

Diğer Aşklar...

2009-04-15T11:15:00.005+03:00

İlk gençlik yıllarında başka aşk türlerini tanımaz insan. Bildiği iki tür aşk vardır; biri annesine duyduğu aşk (her ne kadar o delifişek günlerinde kendine pek itiraf etmese de) diğeri de karşı cinse...Yıllar geçtikçe, kadın-erkek ilişkilerini kendince çözümlemeyi bitirdikten sonra hayatta aşık olunacak çok şeyin olduğunu kavrar...Bu bir insan için önemli dönüm noktalarından biridir aynı zamanda...Diğer insanları bilmem ama benim bir karşı cins dışında ilk keşfettiğim aşk türü kendime duyduğum aşktı...Bugün hala kendimle olan bağım bu şekilde ve erken keşfettiğim için mutluyum bu tutkuyu...Kendini tanımak için sarf edilen emek, tüm o sorular ve cevaplar artık yerini daha durgun sulara bıraktı. Sanırım ruhum kendini bana ifade edebilmeyi başardığı için oldukça rahatladı...Arkasından evrende yaratılmış herşeye duyduğum ilgi aşka dönüştü...Bir karıncaya, bir yeşile, denize, ağaca, gökyüzüne, yaza, bahara, yağmura, kara, renklere, gökkuşağına ve diğer herşeye aşkla bakmayı öğrendim...Tüm bunlar olup bittiğinde daha 22-23 yaş civarlarındaydım ve hep şanslı saydım kendimi bu yüzden. Eğer bugün bildiklerimi daha geç keşfetseydim daha az zamanım olacaktı bu duyguların keyfini çıkartmak için. Bir de bana doğuştan armağan edilmiş olan bir tanesi vardı ki beni hep yükseltti, yüceltti, her zaman belli bir yaşam kalitesi ve tatmini sundu; bunun adı öğrenme aşkıydı...Eğer keşfetmeye, düşünmeye bu kadar meraklı olmasaydım nasıl biri olurdum diye sormuşumdur kendime hep.

Kısacası...Suyun aksine, nefes almak için hayatta hep derine dalmak gerekir. Çünkü tüm hazineler derin düşünebilme, sorgulayabilme, anlayıp araştırabilme unsurlarının altındadır. Heyhat! İnsanoğlu korkar dibe dalmaktan. Orada karşılaşacaklarından, en çok da kendini tanımaktan. İçindeki duygularla, fırtınalarla ve bunları çözümlemekle baş edemeyeceğinden korkar. Oysa herşey içeri girene kadar zordur. Kapıdan bir kez geçince bir yolunu bulur insan. Çünkü bu doğasında vardır.

Bu yüzden fazla geç kalmadan inin hayatın derinliklerine...Yüzeyde hiçbirşey olmadığını zaten hep aradığınız mutluluk anahtarından anlamış olmalısınız...

Ada Vapuru...

2009-04-14T10:56:00.003+03:00

Bir ada vapuru gibi püfür püfür ruhum...İçimdeki odaların her bir penceresini sonuna kadar açtım temiz bahar havasıyla tazelensinler diye...Bahar demek hafiflik, tazelik, arınma, yenilenme demek benim dağarcığımda...İşler yavaş yavaş yoluna girerken yaşam tarzımın uğradığı kesinti bugünlerde hafifleyecek biraz. Ne kadar sıkmış kendimi ve ne kadar zorlamışım başarılı olabilmek için...Ama tüm bunları yaparken aklımın ucuna çengelli iğneyle taktığım yaşamayı unutmamak notunu göz ardı etmemeye çalışarak...Ne zaman gidebileceğim maviye, ne zaman beyaz kumların üzerinde tatile çıkmış gibi yaşamaya başlarım? Hesaplamaktan ve beklemekten yorulsam da bazen ben seviyorum bunları özlemeyi...Sadece bunları değil...Özlemeyi seviyorum...Siz sevmez misiniz? Özlemeyi sevdiğiniz birşeyler vardır elbet. Bir dost, bir sevgili, bir şehir...Özlenir hep bir yerlerde...Birilerinin kalbinde...Ve insan aslında hep şikayetçidir benim gibi...Dün yazmaya zaman bulamıyorum diye şikayet ederken, sırf yazmaya olan özleminden önemli işlerini biraz savsaklayıp kendini yazarken bulabilir yeniden...

Hayat! Bir şey söyleyeceğim sana..."Güzelsin"...Hem de çok...Ama sana gündelik kaygıların arasından sıyrılıp bakıldığında, maddesel hırslardan arınıldığında anlaşılacak bir güzellik...Biraz naif, biraz şımarık, biraz hırçın, biraz yumuşak, her tondan renge sahip, çılgın bir sürprizcisin sen...Ben seni seviyorum, biliyorum ki sen de beni...Hep böyle güzelce geçinip gidelim olur mu? Yüreğim hep ada vapuru gibi püfür püfür olsun bugünkü gibi...En sıkıntılı anlarımda bile değerini unutmama izin verme olur mu? Kim olduğumu, nereden geldiğimi ve nereye gittiğimi de...Pusulanın yönü ara da şaşırsa da istediğim yere gitmem için rüzgarın hep arkamda olsun olur mu? İçimdeki şehrin ışıkları hep açık kalsın olur mu? Çünkü ben aslında hep orada yaşıyorum...

Bahar

2009-03-20T09:47:00.003+02:00

Adın bahar ama daha suretini göremedik ortada...Bugün güneşi görmemizi neye borçluyuz acaba? Havalar ısınsın, güneş çıksın ve biz yine adaya atalım kendimizi...Çiçekler açsın, mis kokular sarsın etrafı...Akşam balkon sefaları yapılsa çiçekler dikilse yine saksılara...O sulu sulu karpuzlar, şeftaliler, erikler, kavunlar çıksa ve ferahlatsa sıcaktan yanan yüreğimizi...Offff! Ne güzel olur? Hiç kış olmasa, kavrulsam da razıyım yaza :) Mayıs çocuğu olarak aşkım hep bahara, yaza...Bunca koşturmacam olmasa katlanamazdım kışa...

Hadi bahar gel artık...Sür yüzümüze çiçek kokularını...

Not: Sevgili bahar; sen her ne kadar gelmemek için dirensen de dün yol kenarında açan papatyalarımı gördüm ben. O zaman anladım yakında olduğunu :) Fazla geç kalma olur mu?

Lütfen Ama Lütfen Okuyun!!!

2009-03-18T14:17:00.000+02:00

Fast-food`u başımıza saran kültürün aynı zamanda seri üretim denen belanın da mimarı olması, elbette tesadüfi değil. İlk kez otomobili fabrikasyon bir metaya çeviren Henry Ford`un bulduğu montaj yöntemi aynı zamanda fast food imalatına da ilham kaynağı olmuş. Esasen montaj mesleklerin ölümünü ilan eden bir yöntem. Bir mesleği öğrenmeye ömrünü vakfeden dolayısıyla meslek sahibi olurken bir yandan da ahlak ve karakter sahibi olan zanaatkarın yerini elinde küçük bir aletle küçük bir işi hızla yapan, dolayısıyla hayatı bu küçük işten ibaret kalan modern insanın yerini almasının montajla büyük bir ilgisi var. Ve fast food denen illeti yiyen kişinin o montajı yapan akarbantın başında duran insan olduğunu da hepimiz biliyoruz. Nitekim tıpkı otomobil gibi tamamen fabrikasyon olan fast foodu hazırlamak için gerekli olan tüm aşamalar, en küçük birimlere kadar bölünmüş durumda. Fast food dediğimiz şey bu bölünme sayesinde yapacağı işi bir saatte öğrenebilen dolayısıyla meslek sahibi bir zanaatkar olmasına gerek olmayan insanlarca üretiliyor. Bu, vasıfsız iş gücünün kullanılabilmesi anlamına gelir. Dolayısıyla da şirket, sürekli olarak eleman değiştirme, bunun sonucunda da ücretleri en düşük seviyede tutma imkanına sahiptir. Böylece, tam gün çalışamayan kadınlar ve öğrenciler düşük ücretle işe alınır ve kıdem / tecrübe sahibi olmasına gerek kalmadan kapı önüne konabilir. Eric Schlosser, fast food meselesine kafayı takmış bir yazar. Hamburger Cumhuriyeti adlı kitabını da dilimize Metis Yayınları kazandırmış. Neler neler anlatılıyor kitapta... Mesela o meşhur kızarmış patatesin tadı, içinde pişirildiği hayvani yağdan ve bu yağın içine karıştırılan yapay tatlandırıcıdan geliyor. Yoksa pişirildikten sonra şokla dondurulup ardından tekrar pişirilen patatesin saman gibi bir tadı var. Tuhaf ama, aynı şey hamburger köftesi için de geçerli. Kimyasal maddelerle et tadı verilmiş bir şey yiyoruz. Bu tatlar, yaygın olarak parfümlerin üretildiği laboratuarlarda, aroma şirketleri tarafından üretiliyor. Yani o köftenin içinde et yerine başka bir şey olsa da biz yine aynı tadı alacağız. Eric Schlosser kitapta gözler önünde olan ama fark edilmeyen bir şeyi tespit ediyor. Diyor ki: `Marketten aldığımız ürünlerin içinde ne olduğu ambalajda yazıyor, fakat bir McDonald`s`a gittiğinizde onca reklam kağıdının birinde bile hamburgerin, patatesin ya da milkshake`in içindekilerin yazdığını göremezsiniz. Oysa onlar da tamamen fabrikasyon ürün, ne kadarının içinde ne olduğu belli.` Fast food sektörünün ekolojik dengeye olan etkileri ise tüyler ürpertici nitelikte. Orta Amerika ülkelerinde yağmur ormanları McDonalds, Burger King gibi fastfood şirketleri tarafından yetiştirilen sığırlara otlak açmak ve ambalaj malzemelerine hammadde sağlamak için yok ediliyor. Ormanlık alanların yüzde 98`ini kaybeden El Salvador gibi ülkelerde içme suyu kaynakları hızla tükenirken aşırı hava kirliliği kitlesel çocuk ölümlerine yol açtığı düşünülürse faturanın ne kadar kabarık olduğu daha net anlaşılabilir. Amazon ormanlarıyla birlikte Sudan ve Etiyopya gibi ülkelerin ormanları da bu yağmadan payını alıyor. Son bir not da fast food yiyen çocuklarla ilgili. ABD` deki besin uzmanlarınca, McDonalds ve benzeri fast food lokantalarına sık giden çocuklarda, artan bir saldırganlık, korkulu düş görme ve uykusuzluk saptanmış. Çünkü söz konusu lokantalardaki yiyeceklerin vücuttaki Thiamin adlı maddenin azalmasına yol açıyor. Bu da vücuttaki B1 vitaminin azalmasına ve sinir sisteminin zayıflamasına sebep oluyor.

Fast foodun zararları bundan ibaret değil hiç şüphesiz. Ancak midemizde patlayan bu atom bombasının tahribatının midemizden ibaret olmadığını göstermek için bu kadarı yeterli.

Kaynak: Suavi Kemal/ Milli Gazete

Uçan Balon

2009-03-03T12:03:00.005+02:00

Fazla yormasa hayat...Bugün de sorumluluklar, koşuşturmacalar olmasa...Fesleğen koksa ellerim...Bedenim de gözüm gibi uzaklarda olsa...Herkes bir başarsa kurtulmayı gereksiz tüketimlerden, ihtiyacı olmayan fazlalıklardan ve uğruna yaşamını harcadığı hırslarından...Bunun adına sorumluluk demeseler bir de...İnsan hayatını kaosa çevirmenin ve mutsuzluğu yakalamanın garantili formülü deseler...Bir balon gelip alsa beni...Uçursa uzaklara...Kulağımda Fransızca aşk şarkıları çınlarken sahilde çıplak ayak yürüsek şimdi sevgilimle...Çocuklar yaşayabilse çocukluklarını...Onlara gelecek endişesini hiç öğretmesek...Soru işaretleri hediye etmesek birbirimize, onun yerine çözümler sunsak...İğnelemeden, laf sokmadan, yargılamadan konuşsak...Biraz daha naif, yüce gönüllü ve hayata hak ettiği değeri vererek yaşasak...Karnını bir simitle doyurmak zorunda olanlara tepeden bakmayıp empati kursak ya da tatmayı denesek...Eninde sonunda hepsinin yolunun mideden geçtiğini anlasak...Ha havyar yemişim ha simit peynir! Ne fark eder sağlıklı ve mutlu olduktan sonra demeyi bir öğrensek...Bugün gitsem ben buralardan...Şehirlerin olmadığı bir deniz kenarında çıplak ayaklarımla kumlarda yürüsem...Akşam sevdiğim bir omletten yapıp dünyanın en güzel yemeğini yesem...Kendimi daha az üzmeyi öğrensem...Bugün.............Kanat çırpıp uçsam...Uçsam...Uçsam...Şehre yukarıdan baksam...Gereksiz koşuşturmaların sadece hayatın deliklerini yamamak için yapıldığının kanıtı olan fotoğrafı çekip göstersem insanlara...Anlarlar mı? Anlarlar mı? Anlarlar mı?......................

Küçük Kaçamaklar

2009-02-26T08:36:00.004+02:00

Yağmurda şehrin caddelerinde yürümeyi seviyorum. Burnuma etraftaki kafelerden yayılan kahve kokuları, aktarlardan yayılan baharat kokuları geliyor ve bu bende tuhaf bir mutluluk, sevinç yaratıyor. Kokular yaşadığımı daha çok hissetiriyor bana...Yağmur iyice şiddetlendiğinde kafelerden birine girip cam kenarına oturuyorum. Kulaklarım içerideki uğultudan soyutluyor kendini...Yoldan gelip geçenleri izlemek yapmayı en sevdiğim şey...Sıcak ve koyu aromalı kahvemi içerken yalnız gezmeyi ne kadar çok sevdiğimi yeniden fark ediyorum. Kendimle ufak sohbetler etmeyi en sevdiğim anlar bunlar. Birşey almasam bile ilgimi çeken dükkanlara girmeyi, satıcılarla sohbet etmeyi seviyorum. Dükkandan kastım daha çok kitapçıları kapsıyor. Onun dışında kıyafet satın almam gerektiğinde bile çok sevmiyorum mağaza mağaza dolaşmayı. Ama kitapçı derseniz bütün gün ayaklarıma kara sular ininceye kadar dolaşırım. Ve mutlaka en az 5-6 kitapla da dönerim eve...Böyle günlerde eve kadar sabredemeyip bir yerde oturup birşeyler yiyip içer ve keyifle, heyecanla yeni kitaplarımın sayfalarını karıştırırım, hangisini önce okuyacağıma karar vermeye çalışsam da her zaman iki üç kitabı birlikte okurum...En sevdiğim koku yeni kitap kokusudur. O yüzden kimsenin müşterinin tepesinde dikilmediği kitapçılarda saatlerce zaman geçirmeyi severim. Bu tür bir zevki hiçbir arkadaşınızla ya da eşinizle, sevgilinizle yaşayamazsınız. Çünkü sıkılırlar veya hemen çıkmanız gerektiğini düşünür ve pek rahat olamazsınız. O yüzden özellikle kitap alacaksam yalnız gezmeyi çok severim. Bir de Beyoğlu'ndaki kitapçıları ve içlerinde çalan müzikleri...Elimden gelse akşama kadar kalırım...
Tüm bu alışveriş bittiğinde, sevdiğim, ufak ve sıcak, güleryüzlü sahipleriyle sohbet edebildiğim restoranlardan birinde yemek yerim. Bu yemek keyfi biraz uzun sürer benim için zira yavaş yemeyi ve lezzetleri hafızama kazımayı severim. Bunu Derin'le birlikteyken yapamadığım için yalnızken keyfini çıkarırım...İstanbul' da olmayı en sevdiğim yer Büyükadadır...Neredeyse tüm bahar ve yaz boyunca...

Kısacası kendime böyle günler, özgürlükler, mutluluklar armağan etmeyi severim. Ve bunun tadına varmayı. Tüm bunları neden anlattım derseniz birkaç gün sonra okul için gerekli kitaplar ve diğer zorunlu şeyler için yalnız alışveriş ve gezme günlerinden biri yaşanacak. Bu yüzden çok keyifliyim ve sevdiğim birşeyi ve bana hissettirdiklerini paylaşmak istedim...

Kendin İçin

2009-02-25T01:14:00.004+02:00

Beni bekleyen koltuğuma uzanıp elime sevdiğim kitaplarımdan birini aldığımda, çıtır kurabiyelerimi kıtırdatarak yiyip yanında kahve içmek kadar mutlu eden başka birşey yok beni desem yalan söylemiş olurum :)
Hayatta mutlu olmak için o kadar çok neden var ki...Mesela kızımla ikimize sabah kahvaltılarında hiç üşenmeyip pancake yapmak mutlu ediyor beni...Çünkü üzerine nutella sürülmüş bir pancake e hiçbir çocuk hayır diyemez...Onun nutellaya bulanmış dudaklarının gülümsemesi yeterince mutluluk verici...
Bazen yalnız başına yürümek, küçük molalar vermek, cesur olmak ve çokça da çocuk olmak gerek... Neden sabahları kendinize kahvaltı hazırlamıyorsunuz? Sürekli dışarıdan poğaça, simit yemektense işe gitmeden önce kendinize güzel bir kahvaltı hazırlayın. Bunun için yapmanız gereken tek şey 15 dk.daha erken kalkmak...Ne kadar mutlu bir gün geçireceğinizi göreceksiniz. Bedeninize iyi davranırsanız o da ruhunuzu besler çünkü...
Niçin yaratıcı olmaktan, hayatınız için yeni birşeyler denemekten bu kadar korkuyorsunuz? Mutlu olmayı kendinize çok mu görüyorsunuz? Sanmam!
Herkeste bir atalet, bir üşengeçlik, bir karamsarlık...Bence kendinize haksızlık ediyorsunuz. Kendiniz için küçük mutluluklar yaratmaya alıştıktan sonra daha keyifli olacağınıza garanti veriyorum. Sorumluluklar için insanın kendinden ve küçük mutluluklarından uzaklaşması hayatı daha iyi bir hale getirmez...Kendinize bir bahar dalı uzatın ve içinizdeki yaratıcı çocuğa izin verin bir süreliğine...

Kelebek ve Dalgıç...

2009-02-20T11:11:00.005+02:00

Dalmayı seven bir adam vardır. Derinlerde vurgun yer. Hastaneye kaldırılır ve tam 3 hafta komada kalır. Adam dünyanın ünlü dergilerinden birinin editörü aynı zamanda da yazardır. Komadan çıkıp bilincine kavuşmaya başladığında doktor ilk olarak adını sorar. Konuşup konuşamadığını anlamaktır amaç. Adam adını söyler. Ama sesinin çıkmadığının farkında değildir. Aradan birkaç gün geçtikten sonra daha uzman bir doktor gelip, işinin gerçeği açıklamak olduğunu söyler. Adama tüm vücudunun felç olduğunu ve konuşamadığını söyler. Beslenmesini serumla gerçekleştirmektedir. Bütün bedeni hareketsizdir. 3 çocuk babasıdır ve eşinden başka bir kadın için ayrılmıştır kazadan önceki yaşamında.
Gözleri etrafı buğulu görmektedir. Bir göz doktoru gelir ve tıp terimiyle gözünde bir problem olduğunu söyler. Etrafı görebildiği bu gözünün göz kapağını dikerek gözünü kapatırlar. Artık görmek için tek gözü vardır. Biri konuşma terapisti diğeri fizyoterapist olmak üzere 2 bayan doktor gelir odaya. Fizyoterapist ilk olarak yutmayı öğrenmesi gerektiğini ve bunun için çalışacaklarını söyler. Diğeri ise özel bir alfabe sayesinde düşüncelerini anlatması için yardım edeceğini...

Doktor alfabedeki harfleri yavaşça saymaya başlar. Adam hangi harfte durmasını isterse 1 kez göz kırpar. Böylece harflerden kelimeler, kelimelerden cümleler oluşur. 1 cümle için belki de 15-20 dk. uğraşır. Yoğun çalışmalar sonucu adam kafasını sağdan sola hareket ettirmeyi başarır. İlk başlarda ümidini kaybetse de sonradan mücadele etmeye karar vermiştir çünkü. Konuşma terapistine bir kitabevinin yayımcısını aratır ve önceden imzaladığı kitap sözleşmesi için kitabı yazacağını söyler. Yayıncı bu durumda kitabı nasıl yazacağını doktoruna sorduğunda, doktoru sadece sabırlı bir kişinin kelimeleri kaydetmesinin yeterli olacağını söyler.

Kitabının konusu hastane, hastalığı ve duygularıdır. 5 saatlik çalışmayla 1-2 sayfa yazarak kitabı tamamlamaya çalışır yardımcısıyla. Sadece alfabe ve göz kırpmalarıyla...Uzun bir aradan sonra adamın 3 çocuğu ziyaretine gelir. Adam hastane görevlileri tarafından deniz kenarına kumsala indirilir. Çocukları koşup oynerken o orada onları izlemektedir, çocuklarının sağ olduğuna ve sağlıklı olduklarına sevinerek... Büyük oğlu adamın felçli dudaklarının kenarından akan salyasını sildikten sonra dayanamayıp hıçkırarak ağlar adam görmeden...

Herşey düzelirken, hasta umut vaad etmeye başlarken bir gece ansızın fenalaşır. Zatürre olur. Uzun süre yoğun bakımda kalır ve ölür.

Ölmeden 10 gün önce kitabı yayımlanır ve büyük başarılar elde eder. Tüm ülke onun kitabını konuşmaktadır.

***

Bu filmi önceki gün izledim. Bakmayın bu kadar yalın ve duygusuz anlattığıma, ağlamaktan zor izledim. İnsanoğlunun sağlıklıyken ne kadar ukala, doymak bilmez, hırslı ve şükretme özürlü olduğunu tekrar tekrar fark etmek hüzün vericiydi. Sağlığını kaybettiğinde aslında üzerinde hiç durmadığımız nefes almanın, görmenin, yürüyebilmenin, kendi ihtiyaçlarımızı karşılayabilmenin nasıl bir doğa harikası olduğunu anlaması daha da üzücüydü.

***

Not: Bu film gerçek hayattan alınmış. Sahip olduklarınıza burun kıvırmak yerine şükredeceğiniz bir hafta sonu dileğiyle...

Fotoğraf

Nasıl Gerçekleşiyor?

2009-02-18T09:24:00.005+02:00

Zorluk çekmeden olmuyor. Hayat senden çaba göstermeni bekliyor. Eğer bir dilek tutuyorsan bunu ne kadar hakettiğini göstermelisin hayata...Eğer gerçekten istiyorsan tüm zorluklarına rağmen devam etmelisin yoluna...Ancak o zaman gerçek olabiliyor dilekler. Bir de istediğin dileği olmuşçasına hayal etmek çok işe yarıyor. Ben bugüne kadar gerçekleşen dileklerim için şunu söyleyebilirim; istediğin şeyi sürekli düşünmek ve hayalini kurmak çok önemli. Neden derseniz, sebep çok basit:
"Hayalini kurduğunuz şeyi sürekli düşündüğünüzde önünüze çıkan fırsatları, olayları hep hayalinize göre değerlendiriyorsunuz. Ve ister istemez yaptığınız seçimler sizi hayalinize götürüyor."
"Bazen de evren sadece sizden yana oluyor. Aslında hayatınızdaki olumsuz şeylerden yakınırken o olumsuzların sizi hayalinize götürmek için tasarlandıklarını anlayamıyorsunuz."

Başka bir şehirde otururken ummadık ve saniyelik bir tesadüf şeklinde eşimle tanışmasaydım, onunla evlenmeseydim, İstanbul' a yerleşmeseydim bugün bazı hayallerim gerçek olamayacaktı.
"Bazen evren sizi çok sevecek ve hayalinizi gerçekleştirecek insanlar sokuyor hayatınıza. Siz bunun adına aşk, arkadaşlık, evlilik gibi isimler koyarken aslında amacın sizin dileğinizi gerçekleştirmek olduğunu çok sonraları kavrıyorsunuz."

Ve gerçekten çok inandığım bir şey var. Siz de inanın lütfen; "Kalbinizde şüpheye ve olumsuz düşüncelere yer vermeksizin hayalinizin olacağına inanırsanız eninde sonunda hayaliniz gerçek oluyor."
Ve çoğu insan aslında şüphecilikten, ya yapamazsamlardan, artık çok geç! lerden kaybediyor.

Kısa bir not daha; hayallerinize odaklanırken anı yaşamayı ve yolunuza çıkan küçük mutlulukların tadına bakmayı unutmayın...

Adam Gibi!

2009-02-17T06:48:00.004+02:00

Günler günleri kovalar, zaman geçer, yürek kah sakin kalır kah telaşlanır....Yaşadığını iliklerine kadar hissetmiyorsan, acıdan ağladığında gözünden akan yaşlar kadar güldüğünde de yaş geliyorsa gözlerinden, aşkı sadece karşı cinste değil evrenin her zerresinde bulabiliyorsan...Adam gibi yaşıyorsundur!

Bazen

2009-02-12T15:04:00.003+02:00

Bazen birşeyi yapabileceğini bilmek onu yapmaktan daha çok mutlu eder insanı. Hayıflandığımız, elde edemediğimiz birçok şeye gerçekten ulaşsaydık sandığımız kadar mutlu edemeyecekti bizi belkide...O yüzden olmayanlar için üzülmek yerine hayatta, olabilecekleri denemek, inanmak, kararlı olmak ve hep gülümsemek gerek. Ben inadına eksik etmedim o gülümsemeyi yüzümden...Acı çektiğim zamanlarda bile. Adımın anlamı "gülümseyiş" benim. Belki de o yüzden. İnsanlar adlarına benzermiş ve dikkat etmek gerekirmiş isim koyarken...Gülümsememe çok sevdiğim bir insanın ölümü ve buna eşdeğer büyük acılar hariç hiçbirşey engel olmayı başaramadı, başaramayacak. Mutlu olamayacaksak neden geldik ki dünyaya? Bazı insanlar vardır yüzleri hep asık. Herkesin güldüğüne gülmezler, sabah akşam somurturlar, dünyanın en büyük derdi onlardaymış gibi bir edaları vardır...Hiçbir dertleri olmasa bile...Ne ister insan daha hayattan sağlığı ve huzuru yerindeyse...Tamam herkes her istediğini elde edemez. Hayat böyle birşey. Bazısı da dilemeyi ve istemeyi bilmez. Bazısının da dileği gerçekleşmez çeşitli nedenlerden...Ama yine de boşvermek yakışmaz insana...Kendi kendine büyük umutsuzluk denizleri yaratmak, çevresindeki insanlardan ufak mutlulukları esirgemek doğru değildir. Kısa hayata anlam katmak ve bunun için çabalamak insan olmanın daha onurlu yanıdır bana göre. Ve de daha zor olan kısmıdır. Kötü, vurdumduymaz, karamsar, sorumsuz, kırıcı, ahlaksız olmak daha kolaydır...Kendine hakim olabilmek, otokontrol sahibi olabilmek, kendini eğitebilmektir daha yüce olanı...Hayat bu kadar güzelken onu çirkinleştirmek niye? Ve de bu kadar kısayken değerini bilmemek...
Böyle işte...İçimden geldi yazdım...Çünkü bugünlerde insanların halini pek beğenmiyorum.

Fotoğraf

Keyif

2009-02-06T09:33:00.005+02:00

Anlaşılan bugün yine bahardan kaçıp buralara kadar gelen ılık hava bizi mest edecek. E o zaman bugün park, sokak günü...Küçük arkadaşımla önce parka gideriz sonra da biraz sahile ineriz. Hatta sahildeki parka gideriz belki doğruca. Tek kişilik termosuma çay koyar, Derin parkta oynarken ben onu izleyerek yudumlarım çayımı. Denizin kokusunu ciğerlerime güçlüce çekerek ve karşımızdaki büyükada manzarasına doyarak...Keyif yapmayı seviyorum...Hem de bunu ritüellere dökerek. Örneğin termosuma çay koyup götürdüğümde yanıma asla plastik bardak almam. Sevdiğim fincanımı ve birkaç peçeteyi de koyarım mutlaka yanıma. Sahilde porselen fincanla çay içen çatlak bir hatun görürseniz o benim işte! :) Ne yapayım seviyorum keyif yapmayı...Bu küçük muziplikleri katmazsak içine, adı hayat olmaz ki bunun...Yani bana göre...Şimdi hemen kahvaltımızı edip biraz evi toparlayıp hemen atıyoruz kendimizi sahile...Bugün bahar bizden yana...Siz de gülümseyin ve sevdiğiniz şeyleri yaparak keyfini çıkarın bugünün.

(...)

2009-02-04T12:24:00.005+02:00

Ilık bir bahar rüzgarı değer saçlarıma ve çiçek kokularını taşır burnuma...İnsanın içinde açarsa çiçek, mevsime pek olmaz gerek...Çünkü bahar içindedir o an...Keşke yaşam bu kadar telaşlı olmasa, keşke zorunluluklar olmasa...Sadece çiçekler, kırlar olsa ve tadına varsak bunların doya doya...Ama o zaman bile mutsuz olmayı başarırdı insanoğlu...Olsun yine de güzel...İçerde bir sessizlik ve tatlı bir huzur hakim...Kalp biraz dinlencede...Sanırım hak ettiği şekilde....

Nice Yıllara Sevgilim...

2009-01-28T17:25:00.002+02:00

Sevgilim,

Nice yıllara, mutlu ve uzun bir ömürü birlikte paylaşma dileğimle...Sağlıkla, huzurla, kızımızla, hayal ettiğimiz yerlerde elele...Seni seviyorum...Hem de çok...İyi ki doğdun, iyi ki varsın, iyi ki benimlesin...

Güneşli....

2009-01-23T15:54:00.004+02:00

Kocaman bir tebessüm yeter mutlu olmaya...Bazen sevdiğin bir kitabın sayfasına sığmıştır herşey...Güneşli uzun günler gibi bir ömür dilersin...Pırıl pırıl...Bahçende yetiştirdiğin domateslerle konuşursun kimi zaman, kimi zaman da ekmek kırıntıları peşindeki güvercinlerle...Zaman diye bir kavramın olmadığını kendine sürekli hatırlatırsan, acele yaşayıp "es geçme" tehlikesini atlatmış olursun...Aslında hayat olgunlaştıkça lezzetlenen tüm meyveler gibi...Yol katettikçe azalır omuzlardaki yükler...Buradan sonra keşif zamanıdır ve işte içimizdeki çocuğu tam da burada ortaya çıkarmak gerekir....Dünya yaşınız ne olursa olsun keşfetme duygusu yaşam heyecanınızın alevidir...Ve iyi ki öyledir. (Yaşlanıp da genç görünenlerin sırrı budur benden söylemesi)

Pöti kareli sofra örtüleri serersin hayalini kurduğun yerdeki hayali sofralara...Dudağının ucundan sarkan gülücükler kelebek olur çoğalır tüm evrene...Aslında her pozitif duygu yerini bulur evrende. Bunu siz de biliyorsunuz...Size de olmaz mı durduk yerde hüznünüzün geçtiği, birden keyiflendiğiniz anlar...Bundandır işte...O enerji gelir sizi bulur...Ve çoğunlukla gerçekten hak edeni bulur. Bazı insanlar her ne kadar kabul etmese de evrenin de kendi yasaları, kuralları vardır. Ve düşünce en nihayetinde bir enerjidir etrafa yayılan...

Fotoğraf

Zor/Kolay

2009-01-21T11:08:00.012+02:00

Sevgi herşeyin ilacı. Yaraları saran, ruhu arındıran hafif ama becerikli bir el gibi...Ne zaman bu kadar uzak düştük sevgi ve saygıdan...Ne oldu bizim sevgi dolu insanımıza? Ne oldu da bunların yerine para, hırs, etiketler geçti? Neden herkes birbirini yargılıyor?

Biliyor musunuz yargılamak kolay olanı...Zor olan ise karşımızdaki insana daha derin gözlerle bakabilmekte...İnsanların tercihlerine, özel hayatlarına fazlaca burnumuzu sokar olduk. Bize ne! Herkes sadece kendiyle uğraşsa daha iyi bir yer olmaz mı dünya?

Önemli olan yaşarken ne katabildiğimiz dünyaya.Bir iz bırakabilmek arkada...Yavan bir hayat yaşamaktansa kendini aşmak, tanımak...

Hayat felsefemin insanlarla ilgili olan kısmı şu; eğer bir insan benim veya başkasının kişilik haklarına, yaşamsal haklarına, özgürlüklerine saldırıda bulunmuyorsa onu yargılamam. Tercihlerine, inanışlarına, dillerine, dinlerine saygıda kusur etmem. İnsanları oldukları gibi kabul edebilmekle, vurdum duymaz olmak arasındaki ince çizgiyi iyi bilirim. Yargılamayla eleştiri arasındaki farkı da...

Bu dünyanın sevgiye ihtiyacı var...İnsanların yoga, meditasyon, felsefe gibi değişik arayışlara girmesi gözle görülür biçimde artıyor. Ama insan kendi iç huzurunu sağlayamıyorsa, önce kendi içinde barışı yaşatamıyorsa tüm bu arayışlar boşuna...Bu yüzden eğer bu şartlar henüz olgunlaşmamışsa yoga kursları, meditasyonlar, tütsüler, kişisel gelişim çalışmaları sadece yüzeysel birer görüntüden ibaret...

Sevgi...Herşeyin ilacı...Yaşamımızın en büyük ve tek anlamı...Herşey sevginin varlığında birleşir, yaşar ve onun olmadığı yerde parçalara ayrılır, yok olur...Sevgiyle yaklaşın birbirinize...Göreceksiniz hem kaşınızdaki insanda hem de kendinizdeki değişiklikleri...

Ve...Hırsın olmadığı yerde barınabilir ancak sevgi...Mutluluğun sadelikte, içimizde, maddeden uzakta olduğunu anladığımızda...Sadece gerektiği kadar almayı öğrendiğimizde...Vermenin almaktan daha erdemli bir davranış olduğunu keşfettiğimizde...Karşılıksız...

Fotoğraf:http://www.allposters.com/-sp/Orange-Lilies-in-White-Pail-Posters_i3185926_.htm

Muzurca Fikirler

2009-01-20T17:48:00.006+02:00

Bu akşam için supangle yaptım. Dün yaptığım kakaolu kekten ince dilimler kesip her bir kasenin altına yerleştirip üzerine supangle döktüm. Onun üzerine de fındık.Immmh! Kış günlerini sevmiyorum işte bu yüzden. Beden soğuktan korunmak için ihtiyaç duyduğu kaloriyi böyle talep ediyor. Ya hamuru fazla yiyeceklere ya tatlıya, çikolataya ya da çereze dadanıyor insan. Sözüm ona ben bütün kekleri, kurabiyeleri Derin için yapıyorum :) Hadi canım kimi kandırıyorsun sende! Neyse spor yapıyorum içim rahat şimdilik :)

Yeni Pencere

2009-01-15T09:43:00.004+02:00

Yaşamımda yeni bir pencere açılıyor. Ve sizlere, bu pencereyi açabilmem için verdiğiniz destek için teşekkür ederek başlamak istiyorum söze. Desteğiniz, sevgi dolu yakınlığınız için binlerce kez teşekkürler...Biraz sonra okul kaydı için gerekli olan sağlık raporları, fotoğraf ve çeşitli belgeleri hazırlamak için dışarı çıkıyorum. Güzel olacak biliyorum. Kaydımı Cumartesi-Pazar 09:00-18:00 grubuna yaptırıyorum. Dolayısıyla hafta içi hem okulun ödevleri için hem de İngilizce sınavlarına çalışmak için yeterli zamanım olacak. Her sabah işe gider gibi 6 da kalkmak suretiyle hepsine yetişebileceğimi umuyorum. Ev ve çocuk da dahil...

Bir anlık cesaretsizlik ya da hazırlıksız yakalanmışlık yüzünden vazgeçmeyeceğim hayallerimden. Bu benim yazılarımdan cesaret ve güç bulduğunu söyleyen, beni destekleyen, hayallerini gerçekleştirmek için fırsatı olmayan insanlara da haksızlık ve ayıp olur değil mi?

30 yaşındayken alışmış olduğum hayat tarzını tamamen değiştirip yabancısı olduğum bu yola girerken eşime, aileme ve sizlere çok teşekkür ediyorum. Böylece sanıyorum bu site sayesinde hayallerini gerçekleştiren birinin yaşadıklarına adım adım tanıklık edeceksiniz...

Hepimizin hayallerinin gerçek olması dileğiyle...

Şikayet

2009-01-08T06:53:00.003+02:00

Dünya çıldırmış, değer yargıları sonlanmış olsa da, siz yine de içinizdeki huzuru saklayın...Gökyüzü hala mavi ve hayat herşeye rağmen güzel...Şikayet etmeyi bırakıp elinizdekiler için minnettar olun hayata...Çocuklarınız yaşadığı için, sıcak bir eviniz olduğu için, bombaların altında olmadığınız için mesela...Sizin şikayetleriniz ve memnuniyetsizlikleriniz tüm bunların yanında çok basit, çok acınası...

Seni Seviyorum!

2009-01-07T08:29:00.003+02:00

Baba-Kız Keyfi-2008 Temmuz/Büyükada

Bugün evliliğimizin 4.yılına giriyoruz...Ama kendimi hiç evli gibi hissetmiyorum. Söz verdiğimiz gibi hala iki sevgiliyiz...Aramıza katılan güzel meleğimizle devam ediyoruz yolumuza. Seninle yaşamak ve yaşlanmak çok keyifli...Kendimi, hayallerimi yaşamam için verdiğin sonsuz destek için defalarca teşekkür ediyorum sana milyonların önünde...Yıldönümümüz kutlu olsun...Nice yıllara...Seni seviyorum...

Çocuklar Ölürken...

2009-01-06T06:41:00.007+02:00

Tüm dünya canlı bir katliamı izliyor. Kalp ağrıları çekiyorum haberleri izlerken...En çok çocuklar için...Terörist yapılan çocuklar ve öldürülen çocuklar...İnsanlık bir çocuğu çıkarları için kirletip, öldürecek boyuta geldi...İçimden gelmiyor birkaç gündür yazmak...Hep aklımda, gözümünönünde çocuklar, buna seyirci kalanlar...İnsanlık ciddi bir değişim geçiriyor...Kendi sonunu hazırlarcasına...Ve belki de dünya ne zaman böyle çıldırsa kendi kendini yeniden başlatıyor. Yüzyıllar önce tüm dünya buzula dönüşerek içindeki yaşamı yok ederek yeniden hayat buldu. Belki o zaman da insanlar yollarını bu derece şaşırmıştı...Kimbilir...Söylenecek hiçbir söz yeterli kalmıyor...Maddeye bu kadar değer verilip insan hayatının hiçe sayılmasını almıyor beynim. Çocuklaırmıza barışı nasıl öğreteceğiz tüm bunlar olurken...Ve onlar bize çocukların neden öldüğünü sorup, televizyon sayesinde buna tanık olurken...O bilinçaltlarını nasıl kurtaracağız zedelenmekten?

Kaçamak...

2009-01-01T20:19:00.002+02:00

Böyle bir yerde olmak isterdim şu an...Nefis dağ ve göl manzarası eşliğinde bir dağ evinde güzel bir kış günü geçirmek, kitap-kahve-şömine-müzik keyfi yapmak fena olmazdı...Sabah kahvaltısından sonra göl kenarı yürüyüşü, dönüşte öğlen yemeği için patatesli omlet...Yanına taze sıkılmış portakal suyu...Hayal etmesi bile hoş :)

Dilekler...

2008-12-29T10:23:00.003+02:00

Güzel bir yıl karşılasın hepimizi...1 Ocak sabahı uyandığımızda herşey bambaşka olsun hayatımızda. Masallardaki sihirli değnekler hepimizin içinde gizli...Bekledikleri yerlerden çıkarılmayı bekliyorlar sadece...Bu yıl şükretmeyi, karşılıksız vermeyi, kendimizle barışık olabilmeyi, dürüstlüğü, saf sevgiyi öğrenebilmeyi, kendimizi tanıyabilmeyi, savaşların bitmesini, çocukların yaşamasını, dünyanın tekrar yeşil ve mavi renge bürünmesini diliyorum...İçimden o kadar çok dilek tutuyorum ki...Dünya üzerinde yolunda olmayan o kadar çok şey, acı çeken o kadar çok insan var ki...Her biri için ayrı dilek tutuyorum içimden...

Yeni yılınızı şimdiden kutluyorum...İyi, huzurlu, mutlu ve hayallerinizin gerçekleştiği, en az şimdiki kadar mutlu olduğunuz bir yıl diliyorum...

Ben yılbaşı gecesini huzurlu evimizde eşim ve kızımla birlikte geçireceğim. Kızımın yatma saati 9 dan sonra da romantik bir akşam yemeği ve kırmızı şarap eşliğinde geceyi tamamlayacağım...Mutlu olun!

Koca Bir Okyanusta Küçük Bir Ego...

2008-12-26T00:59:00.005+02:00

İnsanoğlu nehir gibi...Yanına kattıklarıyla sürükleniyor hayatta...Kimi daha berrak ulaşıyor denize, okyanusa...Kimiyse daha bulanık...Ama hayat bu ya orada da bir şans veriliyor bu mucizevi nehire, tekrar temizlenebilmesi için...Okyanus ve deniz temizliyor yüreği kara bağlamışları, aklayıveriyor...Kıssadan hisse diyeceğim şudur ki; Başarı temiz bir nehir olarak akabilmekte ya da akarken hayat boyunca içine kattıklarına dikkat edip seçici olabilmekte...
Kendisi için iyiyi kötüyü seçmeyi bilmeyen ya da buna kafa yormayan bir insan kaliteli ve ruhsal doyuma ulaşmış bir hayat yaşayamaz...Kaliteden kastettiğim, artık tanımı değişmeye yüz tutmuş, pahalı mağazaların vitrinlerinde duran satılık birşey değil tabii ki...Ruhun şarap gibi yıllandıkça olgunlaşması, egodan arınması, hayattan zevk almayı öğrenmesi ve kendi mutluluk tanımını kavramış olması...Kendiyle bir bütün olması... Artık bütün kavgalarıni bir kenara bırakmış olması...

Bir ipucu; kendiyle barışamadımı bir insan, tüm çevresiyle kavgalıdır. Alıp veremediğinin kendi olduğunu kavrayamaz bir türlü. Çünkü birçok insan kendisinin, üzerinde düşünülüp taşınılacak kadar önemli bir konu olduğunun farkında değildir...Ne yazık ki...

İyi Ki Doğdun Kızım

2008-12-25T12:45:00.003+02:00

Kendi minik, yüreği büyük kızım...Hayatımda bana verilmiş ve kaybetmekten korktuğum en değerli hediyesin. Baban ve ben seni çok seviyoruz. Hayatımıza saçtığın ışık ve neşe için sana minnettarız...3. Yaşın mutluluk ve sağlık dolu olsun...Nice yıllara...İyi ki doğdun...

Not: Fotoğraflar bu sabah çekildi...2.yaşının son dakikalarında :) Anı olsun diye...Sana, bana ve babana...Poz ver dediğimde nasıl da kasılarak verdin arka fotoğraftaki pozu :)

Kar

2008-12-24T10:22:00.002+02:00

Lapa lapa olmasa da belirgin bir şekilde kar yağıyor ve ben bu güzelliği cam kenarında seyrederek kahvemi yudumluyorum...Ne mi hissediyorum? Damağımda kahve lezzeti, huzur, sıcaklık, dinginlik ve yeni yılın heyecanı...Olmasını istediğim dilekler...Karın yağdığını gören kardan adam dayanamayıp misafir oldu sağ sütuna :) Bugünlerde çocuk gibiyim.Muzipliklerim üzerimde. Ve biliyorum sebebi yeni yıl, yeni umutlar! İçimde çiçekler, dışarıda kar var...

Sıcak Ve Küçük Bir Mutluluk...

2008-12-22T11:11:00.003+02:00

Yazın olmasada kışın sıcak sıcak çorba içmeyi çok seviyorum. Hele de içinde kıtır ekmekler varsa keyfine doyum olmuyor. Benim için bir yemek gibi hatta...Ama en sevdiğim şey buz gibi soğuk havada dışarıdan geldiğimde içtiğim sıcak çorba...Evinizin sizi ısıtmak için kucak açmasıyla çorbanın da katkısı sayesinde iliklerinize kadar işleyen soğuğu hemencecik unutuveriyorsunuz. Sanki artık çorba kültürü unutuluyor gibi geliyor bana. Sanırım biraz da sunum eksikliğinden kaynaklanıyor. Fotoğraftaki gibi bir çorbaya kim hayır diyebilir ki...Hem göze hem de mideye hitap ediyor...İşte size mutlu olmanız için küçük bir neden daha...

Masallar ve Hediye Paketleri

2008-12-16T19:28:00.007+02:00

Masalları hep sevdim...Perileri, sihirli değnekleri...Hala da çok seviyorum. İnsanlar neden büyüdüklerinde vazgeçerler masallardan? Sadece çocukların içine girebildiği büyülü yerler midir? Büyükler giremez diye bir tabela da görmedim ben üstelik. Ben masallara zaman/durum yumuşatıcıları diyorum. Sanırım bu yüzden, fantastik filmlere olan büyük merakım. Kısacası insanların içlerindeki çocuğu yaşatıp yaşatmadıklarını anlamanın en güzel yolu hala masallara tebessüm edip edemediklerine bakmak...Moralimin bozuk olduğu, artık kendi kendime pozitif enerji verecek gücümün kalmadığı zamanlarda, masalların, çizgi filmlerin, fantastik filmlerin, beni iyileştirmesine izin veriyorum...Sakın bana arasıra çocuk saflığına tekrar geri dönmek istemediğinizi söylemeyin...Kısa süreliğine olsa bile...

Size bir sır vereceğim. Bugüne kadar pek fazla kişiyle paylaşmadığım...Hayatta en çok sevdiğim, beni dinlendiren ve huzur veren şey hediye paketi yapmak...Evet yanlış okumadınız...Hediye paketlemeyi çok seviyorum. Hediye almayı da vermeyi de çok seviyorum. Ama küçük bir hediye paketleme dükkanım olsun isterdim. Hediye kutularının, ışıltılı kağıtların ve üzerine eklenecek süslerin tasarımını kendim yapayım, insanlar bu kutuları görünce çocuklaşsınlar, gözlerindeki ışıltılar beni gülümsetmeye yetsin...Dünyada bundan daha güzel bir iş düşünemiyorum. Bizde hediye kültürü biraz daha oturmuş olsa, yani alınan hediyeleri şık kutular ve kartlar eşliğinde sunma ayrıntısı olsa süper olurdu bu fikir eminim. Bende fikirler tükenmiyor nasılsa...Kim bilir belki birgün olur...Hayat bu! Kimse inanmasa da sihirli bir değneği var...Yeter ki ne istediğini bil ve ona söyle...

Takıntılı...

2008-12-12T16:35:00.004+02:00

Kış mevsimi geldiğinde marketlerde, manavda ya da pazarda ilk koştuğum reyon rokaların bulunduğu yer. Domatesli, hellim peynirli roka salatasından tutunda, havuçlu rokalı, turplu rokalı, göbek salatalı veya sade çeşitli "ROKA" salatalarına bayılıyorum. Kış boyunca o kadar çok yiyorum ki...Takıntılıyım bu konuda kabul ediyorum. Bugünlerde bayram nedeniyle yemeye ara verdiğim için sofralarda en çok eksikliğini hissettiğim şeydi. Bugünkü alışverişte koştura koştura ilk aldığım sebze yine kendileri oldu :) Bir insan oturup da roka hakkında yazı yazabiliyorsa düşünün işte artık...Ama birşey beni bu kadar mutlu edip keyif verebiliyorsa yazmak için de bir sakınca görmedim doğrusu. Sonuçta amacım küçük mutlulukları ve keyifleri sizlerle paylaşmak. Amaca hizmet ettiğine göre roka takıntım gayet masum :) Üstelik ben salata olmadan yemek yiyemem bile...Her türlü salatayı çok seviyorum. Hem çok yararlı hem de ferahlık katıyorlar sofraya, göze, mideye...Şimdi gidip roka salatamı yapmam lazım...

Bugünün Mutsuzlarına...

2008-12-03T10:31:00.005+02:00

Kendinizi terk etmek bu kadar kolay mı geliyor? Yani bu kadar karamsar ve umutsuz olmayı nasıl başarıyorsunuz anlamıyorum? Afrika' da açlık ve yoksulluğun üst sınırlarında yaşayan insanların bile hala yüzleri gülerken, siz neden bir türlü tatmin olmuyorsunuz? Sadece tükettiğiniz için ya da kendinizi sadece para kazanma, kariyer ve sorumluluk makinesi olarak gördüğünüz için olabilir mi? Yapmayın! Bunu kendinize ve etrafınızdakilere yapmayın. Mutlu bir insanı asık yüzlü ve karamsar bir insanın yanında bırakın o bile karamsarlaşmaya başlar. Ne de olsa üzüm üzüme baka baka.....

Son zamanlarda gerçekten gülmeyi başaran insan sayısı oldukça azaldı, bloglardaki yazılar çok karamsar ve hüzün dolu oldu. Ben okumadan kaçıyorum artık böyle sayfaları. Var olan enerjimi ve pozitif düşüncelerimi harcamak istemiyorum çünkü. Onun yerine iyi enerjimi problem çözmek için kullanmak daha mantıklı geliyor bana.

Mutlu mu olmak istiyorsunuz? Kendinizi mutlu edecek şey dışarıda değil içinizde! Küçük güzellikler yaratın kendiniz için. Kendinize sevgi ve saygı duyun. Ben aksi, karamsar, gülmeyen insanların kendilerini sevdiğini pek sanmıyorum çünkü.

Moraliniz bozuk olabilir, problemleriniz olabilir. Herkesin problemi var kendince. Ama bunlarla baş etme yönteminiz sevgisizlik ve karamsarlık olmasın lütfen. Özellikle siz mutsuzsunuz diye çevrenizdeki insanların mutluluğunu zehirlemeyin olumsuz düşüncelerinizi empoze etmeye çalışarak.

Alışveriş merkezlerindeki moda kafelerde oturup çene çalmakla, her kafanız attığında alışveriş yapmakla, gereksiz tüketmekle mutlu olamazsınız. Maalesef çok dikkatimi çekiyor...Son günlerde pek bir moda can sıkıntısını geçirmek için alışveriş yapmak. Kendinize biçtiğiniz değer bu kadar mı? Ne oldu sıkı dostluklara, sabah selamlaşmalarına, komşuluklara, paylaşımlara...Neden uzaklaştık bu kadar kendimizden...Mutsuz mu olmak istiyorsunuz? Böyle devam edin. Zira bu konuda oldukça başarılısınız. Ne de olsa mutsuz olmak, herşeyden şikayet etmek, boşvermişlik, karamsarlık daha kolay...Mutluluk zor gelir tabi size...Ne de olsa emek ister. Kötü düşünceleri ustalıkla başınızdan savabilmenizi gerektirir...Ben bunu denedim. Bir neden olmasa da gülümserim hep. Ve gülümsemek hep gülümsemeyi ve güzel şeyleri getirir...Doğal olarak mutluluğu da...

Kendinizi dinleyin. Bastırmayın iç sesinizi. O size nasıl mutlu olacağınızı söylemeye dünden hevesli tabi eğer dinlerseniz. İyi bir dinleyici olmak zor malum...Kendinizi şımartın. Küçük mutluluklar yaratın gün içinde. Bakın onlar nasıl yayılacak tüm gününüze. Bir fincan çay, bir dilim kek, huzurlu bir sonbahar yürüyüşü, sevgiliyle yada bir dostla içten bir sohbet, hayvan sevgisi, çocuğunuzun masumiyeti, okuduğunuz bir kitap, sevdiğiniz bir manzara, dinlediğiniz güzel bir müzik, çekeceğiniz bir fotoğraf ..................yetecektir pozitif düşünmenize. Seçenekler sınırsız. Tercih sizin...

Fotoğraf:Winfried Heinze

Cam Kenarı Sohbetleri

2008-12-02T18:25:00.007+02:00

Cam önü sohbetlerini severim ben...Hele bir de o cam kenarı deniz manzaralıysa...Gelsin çaylar gitsin kahveler devam eder sohbet ve ben anlamam zamanın nasıl geçtiğini. Pencere kenarlarını ayrı severim. Sokakta yürürken mevsimlerden yaz ise balkonlara, kış ise pencerelere takılır gözüm. Kimi kalabalık olur kimi ıssız...Aslında en fazla yaşanmışlık onlarda vardır. Onlar evlerin dış dünyaya açılan kapılarıdır ne de olsa...Akşamüstü çayımı, sabah kahvemi hep cam kenarında içmeyi severim. Geleni geçeni seyretmeyi, sevgililerin muzip gülüşlerini, çocukların oyunlarını izlemekten keyif alırım. Ama favorim balkon keyfidir benim. Mayıs ayı gelip de havalar azıcık ısınınca hemen hazırlarım balkonumu. Bir iki çiçekle güzelleştirir ve rahat edebileceğim hale getiririm. Ondan sonra da tüm boş vakitlerimi orada geçiririm. Hele de sevdiğin bir dost gelmişse uzaklardan, geceyarılarına kadar kokulu mumlar eşliğinde demlenen sohbetler değer doğrusu uykusuz kalmaya...Bir de çatı katları ve teraslar var ki...Onları anlatmaya kalksam sayfalar sürebilir...Bu yüzden hemen kaçıyorum :)

Ressam:Charlene Winter Olson

Hıslarınız!

2008-11-25T09:45:00.004+02:00

Biz şehirlerden kaçma hayali kura duralım, mavi denizler, okyanuslar, yeşil ormanlara özlem duyalım istediğimiz kadar...Maalesef son yıllarda dünya çarkları daha acımasız dönüyor. İnsanların saygıyı en önemlisi de sevgiyi unuttuğu, yüreklerinde nefreti barındırmayı öğrendiği bir dünya artık burası. Para için didik didik edilen, kabadayıların hüküm sürdüğü, ecelimizle ölme hakkımızn elimizden alındığı, her an her yerde karşımıza çıkabilecek katillerin, soyguncuların, sapıkların kol gezdiği bir dünya burası...İyi halt ettiniz Amerikan filmlerine özenmekle! Bakın aynı onlar gibi oldunuz. Sevgisiz, saygısız, soyguncu, vurguncu, dejenere ve etik nedir bilmeyen ahlaksızlarsınız! Neden unutuyorsunuz! İnsanın yaşamını devam ettirebilmesi için sadece yemeğe, giyeceğe ve barınağa ihtiyaç duyduğunu...İcad ettiğiniz teknolojiler sayesinde şimdi tekrar size yetmeyen ve yabanıl bulduğunuz bu sade ve aslında en doğrusu olan yaşam şekline geri döneceksiniz. Doğa, dünya, iklimler sizden intikamını alacak. Ve siz gömdüğünüz paralarınızı harcayacak yer bulamayacaksınız. Tüm bu hırsların gereksiz olduğunu anladığınızda çok geç kalmış olunacak. Yiyecek ekmeğiniz, içecek suyunuz, oksijen sağlayan ağaçlarınız kalmamış olacak. Çocuklarınızı arkada bırakırken en ağır vicdan yüküyle yaralanıp ölemeyeceksiniz acıdan...Gözleriniz açık gidecek!

Ey İnsan! Bu Senin Eserin!

2008-11-24T15:48:00.004+02:00

Wake Up, Freak Out - then Get a Grip (Türkçe) from de scape on Vimeo.
Bugün bu videoyu birçok sitede rastlayıp izledim. Ulaşamayanlar ve rastlamamış olanlar için kendimi sorumlu hissedip buraya ekliyorum videoyu. Sadece izleyin ve duyarlı olun lütfen. Dünya,sorunlara önem veren ve vurdum duymazca yaşamayı seçen insanlar olmak üzere ikiye ayrılmış durumda. Bir grup insan çırpınırken diğer grup parasına nasıl para katacağını düşünüyor. İzleyin! Ve sonra kendinizi sorgulayın ya da payınıza düşeni yapmaya başlayın.

Yeni Yıl Dilekleri

2008-11-13T12:04:00.007+02:00

Yaklaşan yeni yıl için heyecanlıyım. Biliyorum daha çok erken... Bu çocuksu sevinci hiç kaybetmedim. Her sene için açılan tertemiz sayfalar, tüm senenin bir değerlendirmesi, ailece kutlanan bir akşam ve en çok da yeni yıl dilekleri...Bu yıl Derin artık herşeyden anladığı için çam ağacı süsleyebileceğiz. Kızımın ufak da olsa bir yenilik, heyecan yaşamasını ve bunu çocukluğunun tüm saflığıyla özümsemesini seviyorum çünkü. Yeni yıl dileklerim yine her sene olduğu gibi mütevazi aslında. Mutlu evliliğimizin böyle sürmesi, kızım için güzel dilekler, sağlığımın hep bugünkü gibi iyi olması, kendi işimi yapabilmek veya severek çalışabileceğim bir işe girmek ama en çok da hayal ettiğim yere yerleşebilmeyi diliyorum. Bir de sanırım bu yeni senede kendimize ait bir ev almayı başaracağız. Bu da en önemli dileklerimden biri...

Evdeki huzur, mutluluk ve aşk hiç bitmesin, sevdiğim tüm insanların sağlığı yerinde olsun. Her sene en içten dileklerim bunlar. Çünkü bu saydıklarım olmadan kurduğun hayallerin gerçek olması pek bir tat katmıyor hayata...

Bu sene diğer insanlar içinse şöyle bir dileğim var;

-Lütfen tanrım! İnsanlar artık hayatlarından şikayet etmek yerine onu güzelleştirmeye çabalasınlar ve sahip oldukları şeyler için şükretmenin önemini kavrasınlar. Bir çok insanın sokaklarda yaşadığını, açlıktan ölmek üzere olduğunu, kötü hastalıklarla mücadele ettiğini unutmayıp, sahip olduklarının kendilerinde kalması için şükretsinler. Şükretmek din olgusunun haricinde bir erdemdir ve hergün sahip oldukları için şükreden insanlar tok gözlü olmayı da, küçük şeyleri kendilerine dert etmemeyi de bilirler. Bu insanlara baktığınızda onların daha pozitif, daha yaşam dolu ve neşeli olduklarını görebilirsiniz.

Bunlar benim dileklerim...Ya sizinkiler?

Şehirde Akşamüstü

2008-11-10T17:43:00.006+02:00

Balkonlarda açan akşam sefalarına takılırdı gözüm, sokaklarda yürürken...Ben şehirleri en çok akşam üzerleri severim. Akşam üzeri çay sefasındadır herkes...İşyerlerinde, evlerde beş çayı telaşı vardır tatlı tatlı...Beş çaylarını sevdiğim için mi şehirleri de bu saatlerde severim bilmem. Büyük ihtimalle böyle bir bağlantı var. Bu saatlerde herkes çayının yanına bir eşlikçi istediğinden, fırınlardan ve pastanelerden yükselen çörek ile evlerden yayılan börek kokuları şehre bir sıcaklık katar. Bir yuvaya dönüştürür onu. Galiba bu yüzden şehirleri en çok bu saatlerde seviyorum. Az da olsa kendini şehre uzak hissetme durumunu kaldıran küçük bir seromoni bu beş çayları. Bizim ailede de çok törensel geçer bu vakitler. Çayın yanında kek, börek, kurabiye, simit gibi muzip eşlikçiler yoksa en kötü ihtimalle tost hazırlanır. Hele misafire kuru çay hiç verilmez. Bu keyfe alışkın olduğumdan dolayı çok arardım okul yıllarında evimizdeki çay saati kokularını. Yalnız hissederdim kendimi...Hüzünlenirdim. Şimdi ben de kızıma öğretiyorum bu keyifleri...Çünkü herşeyden önce yaşamdan keyif almayı bilenlerin mutlu olacağını öğrenmesi gerekli...Bu nedenle henüz 2 yaşında olmasına rağmen her akşam üzeri beş çayı içiyoruz kızımla (hanımefendi kakaolu süt veya sütlü çay içiyor genelde). Ve o küçük insanın her akşam üzeri tekrarlanan bu ritüelden ne kadar keyif aldığını gördükçe çok mutlu oluyorum...

Rüzgar

2008-11-09T11:24:00.011+02:00

Resim: Zhen-Huan Lu

Rüzgar...Bana yeryüzündeki tüm kokuları taşıyan...Denizi burnuma kadar getiren, toprağı, çimeni, gitmek istediğim uzakların kokusunu bana taşıyan...Çok severim rüzgarı...Biraz kuvvetli olanını elbet. Saçlarım uçuşurken yüreğimi de havalandıran, ferahlatan, alıp uzaklara götüren...En çok da lodosu severim...Ardından ortalığı, temizlenmiş gökyüzüne ve net bir manzaraya bırakan lodosu...Kumsalda yürürken, ayaklarımdaki kumları uçuşturan, kitabımın sayfalarını çeviren, bende gitme isteğini daha da çok uyandıran...Sihirli bir değnek gibi kalbimin kıyısına dokunan...Rüzgarın kokusu da vardır, dikkat edenlerin bildiği...Bugün de lodos var dışarıda...Tertemiz kokuyor hava...İçime doluyor...Havalandırıyor ruhumun tüm odalarını...Silip süpürüyor bütün endişeleri...Sigaramın dumanını alıp kaçıyor benden...Tatlı tatlı dokunuyor yüzüme, saçlarıma...Bir melodi bırakıp kulağıma gidiyor usulca...Ve tüm gün o anın tatlı rehavetiyle, dilimde bıraktığı melodiyi mırıldanarak dolaşıyorum...İyi geliyor bana...Aşk sadece insana özgü değil elbet...Benim gibi rüzgara, denize, doğaya,gitmeye, toprağa,taşa,yeşile, maviye aşık insanlar da var...Kısacası hayata...Asıl önemli olan aşk bu...Yani bütüne aşık olabilmek...Tek duyguyla sınırlandırmamak...Hayata aşık lmak...Hayata...Hayata...Hayata...

Artık Siz De Birşeyler Yapın...

2008-11-06T14:01:00.005+02:00

Dün Carrefour' a alışverişe gittim. Sıra kasada parayı ödemeye, kuyrukta bekleyip insanları gözlemlemeye( Bu yüzden sırada beklerken hiç sıkılmam) ve aldıklarımı poşetlere yerleştirmeye geldi. Kasanın hemen yanında tanesi 30 kuruşa doğaya geri dönüşümlü çantalar vardı. Bir tane kendim için aldım ama "neye yarar sadece benim almam" diye de düşündüm. Sadece 30 kuruş ve kimse yan dönüp bakmıyordu bile. Bir hışım ve açgözlülükle aldıklarını gereğinden fazla naylon poşet kullanarak tıkıştırıyorlardı içlerine. Kimi de evde çöp torbası niyetine kullanmak amacıyla birkaç tane boş poşeti de ayrıca çantasına sokuşturuyordu. Bu poşetler alışverişlerden sonra fazlasıyla yıprandığı için bir daha çöp olarak bile zor kullanıyorsunuz. Oysa her alışverişte bir tane geri dönüşümlü, doğaya dost poşetlerden alsanız ya da bez torba veya alışveriş filesi kullansanız ne kadar harika olur. Dün satın aldığım poşetle yarın bir daha alışverişe gideceğim ben mesela. Kendim vicdanen rahat olsam da duyarsız insanların vicdani sorumsuzlukları beni üzecek. Artık piyasada birbirinden harika desenli bez poşetler, çok şık tasarımlı alışveriş fileleri var. Alışveriş merkezleri üzerine düşeni yapıyor, lütfen siz de yapın. Bu sitede bez torbalar birbirinden harika tasarımlarla yapılmış ve fiyatı da çok uygun. Mesela 10 tanesi sadece 13,50 YTL!
Lütfen marketlerde sorumsuzca önümüze konulmuş sınırsız sayıda naylon poşet kullanmak yerine evinize bu bez poşetlerden ya da marketlerdeki geri dönüşümlü poşetlerden satın alın. Ve her alışverişinizde bunları kullanın. Kendiniz, çocuklarınız, geleceğiniz, dünyamız için...

Fotoğraf: www.morelma.com.tr

Düş

2008-11-01T21:22:00.005+02:00

Rüzgarla birlikte savrulan saçlarım kokusunu salıyor mavi gökyüzüne...Farkında olarak veya olmayarak maviyi düşlüyorum hep...Nar çiçekleri, serin sular, çakıltaşları, güneş süslüyor hayallerimi...Bugün kimseyi sevmek gelmiyor içimden. Kırılıyorum bazılarına ama içimden birşey söylemek gelmiyor yüzlerine...Susmak ve içimin huzurlu derinliklerinde kaybolmak istiyorum. Sadece beni mutlu eden fısıltılara ihtiyacım var bugün. Yalnız olmak ve yalnız kalmak istiyorum. Herkesten habersiz bir iki haftalığına bir yere gitmek, deniz kenarında uzun yürüyüşler yapmak ve kendimle konuşmak istiyorum sıcak şarap kadehleri eşliğinde...Akşamları şömineye kendim için birkaç odun atmak, geç yatıp erken kalkmak, sabah kendim için güzel bir kahvaltı hazırlamak istiyorum. Hayatımda kökten değişiklikler yapmaya çok istekli bir dönemdeyim. Ve bunun için başkalarının fikrini almaya hiç isteğim yok...Gidememek duygusu kalbimi ellerinin arasına alıp var gücüyle sıkıyor...Tijen'in kitabındaki gibi Turunç Kokulu Düşler kuruyorum kendime...Ve içine dalıp dalıp gidiyorum...Bedenim gidemese de...

Ressam: Andrea Del Missier

Enerji, Yenilik, Kış

2008-10-30T16:30:00.008+02:00

Anlaşıldı bu kış yoğun geçecek. Zaten öyle olsun. Hoşlanmıyorum tek düzelikten. Dolu dolu yaşamayı tercih ediyorum. Pilates kursuna yazıldım. Herkese tavsiye ediyorum. Özellikle sağlığa çok faydası olan bir spor. Tabi spora başlayınca daha enerjik hissetmeye başladım kendimi.

***

Fazla ders çalıştığımdan kitap okumaya eskisi kadar vakit ayıramıyorum.

***

Dün akşam kışın ilk kestanesini ve narını yedik...Sanırım kestane faslını bu akşam da tekrarlayacağız...Önce güzelce çizip 1-2 saat suda bekleteceğim ve 200 derece fırında nar gibi olana kadar pişireceğim....Rahmetli dedemin, sobanın üzerinde yaptığı kestaneler hiç gözümün önünden gitmese de...

***

Mandalina en sevdiğimiz meyvelerden biri ve almamla bitmesi bir oluyor...

***

Kendime bir güzellik yapıp birkaç kıyafet aldım :)

***

Artık bu hafta "Salvador Dali" sergisine gitmek istiyorum!

***

Cumartesi günü ikinci İngilizce sınavım var. Heyecanlıyım ama bu heyecan bana çok iyi geliyor.

***

Mp3 ümün içindeki şarkıları yeniden düzenlemem lazım.

***

Yaz gelsin yeniden!!!

Kısa...

2008-10-20T11:56:00.004+03:00

Bugün, mevcut olan herşeydir; şimdi, senin var olduğun ve her zaman var olacağın yegane zamandır. Yaşamak istersen ya şimdi olacaktır ya da asla olmayacaktır...

-Osho-

Gün...

2008-10-17T11:01:00.010+03:00

Bu sabah gün yine güneşle karşıladı beni...Neşem daha da arttı tabii. Her zamankinden daha erken kalkıp kızım uyanana kadar güzel bir kahvaltı hazırlamak için dışarı çıkıp alışveriş yaptım. Sabahın tazeleyen serinliği, işe giden insanların tatlı telaşı, sokataki çiçekçi kadınların birbirinden güzel çiçekleri, fırından yayılan taze, sıcak ekmeğin mis kokusu, pastanelerden yayılan poğaçaların ortaya serdiği nefaset...Hepsi birbirinden güzeldi...Ben yaşayan sokakları, caddeleri ve mahalleleri seviyorum...İçinde fırın, pastane, çiçekçi, manav, berber olan, sabahları çoğu insanın birbirini tanıdığı ve selamlaştığı o sıcak mahallelerden bahsediyorum...Artık birbiri ardına kurulan siteler sayesinde hızlıca yok olan mahalle, komşuluk kavramları arasından görebildiğim pek az yer var İstanbul' da hala böyle yaşanan...

Sabah alışverişim fırından alınan sıcak ekmek, pastaneden alınan poğaça, birkaç gazete ve çiçek kokusuyla tamamlandı...Mutlu oldum...Kızımla birlikte güzel bir kahvaltı yaptık...Güneş bugün öyle keyif verici ki, sararan yaprakları görmese ilkbahar geldi sanır insan...Gün boyunca güneşten yararlanmak için kızımla parka gideceğiz hep yaptığımız gibi...O, parkta kendi başına yeni başarabildiği kaydıraktan kayma ve salıncakta sallanma aktivitelerinden aldığı keyifle ufak çığlıklar arasında koşturacak ben de çam ağaçlarının altında gazetemi okuyacağım....Bugünün planı bu...Basit, sade, huzurlu, mutluluk verici ve dingin...

Fotoğraf :Véronique Leplat

Arayış...

2008-10-15T15:00:00.011+03:00

Yeryüzündeki milyarlarca insan arayış içinde. Fakirler arayışta, zenginler arayışta, bilgeler arayışta, güçlüler arayışta, iyiler arayışta; ve kimse tam olarak ne aradığını bilmiyor. Aradığını zannettikleri şeye ulaştıklarında mutsuz olan ve hala aramaya devam eden bir çok insan görmüşsünüzdür. Çünkü asıl istedikleri elde ettikleri değildir. Çünkü kimsenin aklına gelmez arayışının sebebini, tam olarak neyi aradığını kendisine sormak.

Arar, hayatı boyunca hep arar ve mutsuz olur...Çünkü yaşam denen güzelliği kaçırmıştır.

***

Arayış doğuştan gelen bir içgüdüdür. İçimize tanrı tarafından yerleştirilmiş büyük bir boşluktur. Ama bunu bulmamız için gerekli yetilerle doğmuşuzdur. Neden kullanamayız? Çünkü doğduğumuz andan itibaren aile, toplum, kurallar bizim doğal özümüzü yani nüvemizi şekillendirmeye çalışır. Asla kendi özümüzü yaşamamıza izin verilmez. Ve başkalarının dayattığı şekilde yaşamazsak mutsuz olacağımızı çok küçük yaşta kavramış oluruz. Aslında tam aksidir.

***

İçimize dönüp neyi aradığımızı kendimize defalarca sormadan ne aradığımızı asla bilemeyiz. Bu öyle sandığınız kadar kolay birşey değil maalesef...İnsanın içine dönebilmesi uzun ve cesaret isteyen bir yolculuktur. Neden cesaret istediğine gelince; toplumun bize yapıştırdığı kimliğimizden sıyrılıp aslımıza, özümüze dönmeye hazır olmayı gerektirir de ondan...Arayışınızın ne olduğunun gerçek cevabını size öz benliğiniz verecektir çünkü...

***

İçinizdeki gerçek kimliğinize ulaşmayı başardığınızda defalarca arayışınızın ne olduğunu sorun. "Neyi arıyorum?" Milyonlarca kez sorun bıkmadan. Ve içeriden gelen sesi dinleyin. Yavaş yavaş farkedeceksiniz ki "ne arıyorum?" sorusunu sordukça bir arayışınız kalmayacak, sadece özünüzü ve evrendeki yerinizi aradığınızı anlayacaksınız...O zaman sorular "ben kimim?" ve "yaşam amacım ne?" olarak değişecektir. Bunların cevapları da tamamen size özgü olacaktır.Arayışınız bu noktada aydınlanıp, mutluluk denen şey burada başlayacaktır.

***

Eğer sandığınız gibi arayışınızın karşılığı parada, güçte, zenginlikte, güzellikte ise bunlara sahip olan insanlar niye hala mutsuz bir şekilde arayışlarını sürdürmekteler? Çünkü yanlış yerde arıyorlar...Asıl olan her şey içimizde...Esas bakmamız gereken yer orası...Neyi aradığınızı gerçekten bilmeden aramak tuhaf gelmiyor mu size de ?...

***

Çocuklara bakın! En büyük öğretmenleriniz onlar. Hiçbir şey aramıyorlar. İstedikleri tek şey anın tadını çıkarmak...

Fotoğraf:http://pinkland.deviantart.com/art/Pink-Flower-50194045

Bugün...

2008-10-13T10:21:00.008+03:00

Koca bir güne hazırlanıyor yine bu sabah İstanbul... Havaalanları, otogarlar, tren istasyonları gitmek için bekleyenleri ağırlıyor salonlarında...Bavullar en iyi yol arkadaşı oluyor galiba...İnsan uzun ve yalnız bir yolculuk yapıyorsa daha bir dost oluyor bavuluna...Bazen sadece tek bir sırt çantası...

İstanbul bugün gidenleri uğurlamaya, gelenleri karşılamaya hazırlanıyor...Hangi gruba dahil olmak istediğimi biliyorum...Gidenler grubuna...Ben bugün gitmek istiyorum. Ama yanıma hiç valiz almadan...Belki ufak bir sırt çantası ve yolculukta bana eşlik edecek birkaç sıkı kitap...Bir de müzik...Uçağa binip çok uzağa gitmek, uçmak, uçmak, sadece uçmak...Bugün böyle bir ruh halindeyim. Yeni insanlar, yeni kültürler, yeni heyecanlar keşfetmek istiyorum...Zamanın kısıtlı, yapılacaklar listesinin çoookkk uzun olması nedeniyle telaşa kapılıyorum ölmeden önce yetiştiremem diye...

Bugün içim içime sığmıyor...Belki güneşten, belki büyüyüp tüm gereksiz yüklerden biraz daha uzaklaşmış olmaktan....Bilmiyorum ve çok da önemli değil...Gözümün önüne rengarenk çiçekler, parklar bahçeler, sahiller geliyor. Daha yaz yeni bitti ama hala deniz, kum, güneş ve mavi diye sayıklıyorum. Bir filmde kahramanımız " tatil yerlerine yerleşip hep tatildeymiş gibi yaşayan insanlara imreniyorum" diyordu...Tıpkı benim gibi...Ben de imreniyorum...

Sanki damarlarımda akan kan yenilenmiş, tazelenmiş gibi hissediyorum...Bugün zamanın üzerime yüklemeye çalıştığı tüm yüklerden sıyrılıyorum. İçimde neşeli bir şarkı çalıyor sürekli...Seviyorum. Se-vi-yo-rum...Kendimi ve kendime kurduğum hayatı seviyorum...Siz de sevin olur mu?

İçimdeki Çocuğa Öğütler -1-

2008-10-10T22:38:00.006+03:00

Kollarını aç gökyüzüne doğru...Başını önüne eğmene gerek yok...Hayat bir tek seni üzmüyor çocuk...Herkese sıra geliyor. Sabrın erdemi ve nimetleri, sen olgunlaştıkça kendini gösteriyor. Büyüdükçe öğreniyorsun senin gibi olmayanları da sevebileceğini...Sevginin kalıplaşmamış, yalın halinin en güzeli olduğunu...Biliyorum...Bazı gün hüzünlenip endişeleniyorsun...Ama bak geçiyor dizlerimizdeki yaralar...Öyle olmasa yürümeye devam edebilir miydik hiç? Dizlerindeki çizikleri boşver...Sen kalbindeki çiziklere dikkat et... Kimini hemen sil at, kiminin izini dikkatlice koru. Zira böyleleri insanın en büyük öğretmeni olabiliyor ileride...60 yaşına da gelsen yine bulutları sevdiğin hayvan şekillerine benzetmeye, geceleri uyumadan önce yıldızların büyüsüne kapılmaya devam et! Hayata ve dünyaya karşı ilgin hep yeni öğrenen bir çocuk kadar taze kalsın...Bu insana yaşama sevinci veriyor en zor anlarda...Ah çocuk! Ah! Elimden gelse de hiç büyümemeni sağlasam...Ama olmuyor işte...İnsanoğlu acı çekmeden büyümüyor...Ama bu uzun yolda yürürken gördüğün tüm nimetler yine de "iyi ki" demene yetiyor...Görebilen için hayat her gün yeni bir sihir yapıyor.........Sen her ihitimale karşı kaldırma pembe gözlüklerini, pembe pabuçlarını...Onlar hep lazım oluyor................

Ressam: Gustav Klimt

Kalabalık

2008-10-10T11:56:00.007+03:00

Kalabalık ortamlardan hoşlanmıyorum eğer samimi değilse. Benim tercihim ufak, sıcak, içten ve paylaşım dolu ufak gruplar. Birkaç gerçek dost yetiyor bu yüzden. Kalabalıktan ne kadar sıkılmaya başladığımı fark ediyorum son günlerde. Eskiden çok severdim kalabalığı. Şimdi anlamlı ve samimi ayrıca küçük yerler fethediyor kalbimi...Mesela şimdi şu kafede eski ve özlediğim dostlardan biri olsa yanımda...Kafa kafaya verip sıcak çaylar eşliğinde sohbeti koyultsak, eski günlerden konuşsak, kahkahalarla kulakları çınlatsak...Fena mı olur yani...

Ressam:Sung Kim

Hayat

2008-10-07T12:09:00.003+03:00

Hangi öğütlerini tutmalıyım senin? Ya da nasıl eskitmeliyim ki seni, yeniliklerini yaşayabileyim...Adım hayat diyorsun dudaklarının ucunda bir gülüşle. Ellerinin içinde eteğinde martılar uçuşan kadınlar var. Soğuk rüzgarınla hızlıca geçiyorsun yanımızdan bizi ürperterek. Hayat diyorlar sana ama sen ne gurur duyuyorsun bundan ne de utanç...
Bütün bu oyunları saklayıp gizlice denediğin yer neresidir?

Resim: M. Caruthers

Ait(siz)lik Duygusu...

2008-09-22T13:42:00.007+03:00

Yaşamda mutlu olmak için kendimi bir yere, bir gruba veya bir insana ait hissetmeye ihtiyacım olmadı hiç. 30 yıldır kendimi ne bir şehre, ne bir insana, ne de bir duruma ait hissetmedim. Bazıları için öyle olsa da bu benim için bir ihtiyaç değil aksine beni rahatsız eden bir durum. Yüreğimin taşımaya yetmediği bir özgürlük tutkusu oldu buna sebep. Farklı deneyimler yaşama isteği, hayata farklı bir açıdan bakma isteği de etkendi. Ruh baştan beri böyle olunca ait hissedememe durumu kendimi bildim bileli vardı. Tüm tecrübelerimden öğrendim ki ait hissetmek bir çeşit zaaf...Ve insanı çok da ileriye götürmeyen birşey. Bir insanı sevmek için ona ait hissetmek gerekmediğini, bir şehri sevmek için de aynı duygunun çok da fuzuli olmadığını kavradım. Aslında bunu ben değil genlerim kavramıştı ki küçüklüğümden beri böyle hissetmiştim.

Anlayamadım hiç bir zaman aitlik duygusundan saplantılı şekilde bahseden insanları. Sonuçta kendiyle barışık, evreni anlamaya çalışan, tüm etiket, statü, toplumsal yaptırım ya da uyarlamaların üzerinde yaşayan/yaşamaya çalışan bir insan için bu duygunun prangalardan bir farkı yoktu...

Aslına bakacak olursak sırf içindeki boşlukları nasıl dolduracağını bilemedikleri için insanlar bir aitlik arayışı içinde. Kendiyle mutlu olabilen biri buna ihtiyaç duymaz. Aslında ruhunu kısıtlayacak, algılarını zayıflatacak ve dünya görüşünü sınırlayacak bu türden duyguları pek istemez kendine yeten insanlar...Şimdilerde pek bir moda bu aitlik duygusu...Yaşamak için illa bir şeye mi tabi olmak gerekli? Hani nerede kaldı o zaman cesaret, kendin olabilme, başkaları için değil kendin için yaşayabilme, hayallerini gerçekleştirme??? Tanıdığım bir çok mutsuz insan kendini koşulsuz ve mutlak surette ait hissetme duygusuyla sarılıp sarmalamış insanlar...Ait olduklarını düşündükleri ortamdan ya da insandan koparılınca depresyona girenler, duygusal travmalar ve ağır doz mutsuzluk yaşayan insanlar çok var etrafımda...

Aitlik duygusu bana göre sevgiye koşul koymak demektir. Saf sevgiden de uzaktır. "Bak seni severim ama sana ait hissedersem" gibi bir koşul...

Tüm bu yazdıklarım aitlik duygusunu küçümsediğim anlamına gelmiyor. Sadece insanı yaralayan, ileriye taşımayan bir duygu olduğunu ve böyle hissetmeden daha mutlu ve sağlıklı bireyler olunacağını savunuyorum.

Fotoğraf:Stephane De Bourgies

Kendimle Konuşmalar (Zor Zamanlar İçin)

2008-09-19T12:40:00.005+03:00

Karanlığın içinde küçük bir mum ışığı da aydınlatır elbet odanı...Yeter ki sen aydınlanmak iste, yeter ki yapraklarını güneşe doğrultan çiçekler kadar yaşam dolu ol...O zaman her yerde güneş, her yerde aydınlık, her yerde neşe var olur...Hiçliğin içindeki heplik çıkıverir karşına...Her yeni yaşında anlarsın sabrın erdemini. Hemen karalar bağlamaktansa mücadele etmenin erdemini...Hey! Sana söylüyorum...Sen sadece buradan gelip geçen bir yolcusun...Neyin yasını tutuyorsun da zamanını yaşamaya değil yok olup gitmeye harcıyorsun...Yapma...Düşün biraz...Yaşamak ve mutlu olmak için etrafında çok neden var. Bunları bulup çıkarmak sana kalmış.Herşeyi hayattan beklemek, suçu ille de onun üzerine atmak olmaz ki...Hayatla iyi geçinmezsen, kendi varlığına ve yaşam denen büyülü varlığa saygı duymazsan istediklerini getirmez sana...Hadi bakalım, geç aynanın karşısına, kocaman bir gülümse kendine...Şöyle bir çeki düzen ver içindekilere...Neşelen biraz...Ne-şe-len!

Fotoğraf:http://flickr.com/photos/tetsumarusets72157594384282627show/2365664363/

Dün Gece Yağmurda

2008-09-18T17:00:00.007+03:00

Ben sağanak yağmuru ve gök gürültüsünü çok severim. Dün akşam İstanbul' daki şiddetli sağanak yağmur sonucunda elektrikler kesildi ve her yer mutlak bir sessizliğe gömüldü. Öyle güzeldi ki...Sadece yağmur ve gökgürültüsü ikilisinin sesi vardı gecenin fonunda. Balkona çıktım hemen...Mis gibi yağmur ve toprak kokusunu içime çekmek için. Ama başımı kapıdan uzatmamla içeri kaçmam bir oldu çünkü epey soğumuştu dışarısı. Hemen içeri gidip çok sevdiğim yumuşak puf puf hırkalarımdan birini aldım. Zaten elektrikler kesilmeden önce çay içiyorduk o yüzden sıcak çayım ve 2-3 saat önce fırından çıkmış taze kurabiyelerim de vardı. Hemen balkona oturdum. Fincanımda çayım, yanında kurabiyeler o gök gürültüsü ve şimşeklerin altında, halinden mutlu olduğu pek belli olan çocuklar gibi keyif yaptım...Neler neler geçti aklımdan, çocukluğuma geri gittim. Yağmur yağınca toprak ve çimen kokusundandır sanırım aklıma hemen orman gelir. İşte dün gece de böyle oldu. Çocukken Beykoz' da gittiğimiz Beykoz Korusu ve Üsküdar' daki Fethi Paşa Korusu geldi aklıma...Uzun zamandır gitmediğim için özlediğimi fark ettim. Rahat 12-13 sene olmuştur. Gitmek gerek küçük kuzuyu da alıp...Neyse lafın özü; dün geceki yağmurun tadını çok güzel çıkardım. Ne de özlemişim böylesine güzel bir geceyi. Şehir sustu...Sadece su ve rüzgar sesi vardı...Bir de ben...Çay, kurabiye ve arkadan sigara keyfiyle (arada çok keyifli olduğumda içtiklerimden bir tanesi) tamamlanan gecenin sonunda huzurlu bir uykudan sonra sabah uyanmak çok keyifliydi. Bu akşam da aynı yağmur bekleniyor. Eğer öyleyse bu akşam ki keyif daha güzel olacak :)

Fotoğraf:http://fc03.deviantart.com/fs30/f/2008/145/f/1/Shelter_by_iNeedChemicalX.jpg

En Yakın Dost...

2008-09-17T20:36:00.011+03:00

Şelale gibi...Öyle hızlı akar ki kirlenmeye fırsat bulamaz...Yeryüzündeki nadir temiz şeylerden biridir. Bu yüzden bana hep nane kokusunu hatırlatır. Nane de ferahtır ya...

Yürek bu...Arada sıkılır, dertlenir...Kah neşelenir kah hüzünlenir...Ama yaşam akar...Hep akar...Tüm şelaleler gibi...Beden yaşın ruh yaşınla eşleşmese de biliyorsundur dünyadaki zamanının sayılı olduğunu...Ama bazen unutursun...Sanki hiç ölmeyecekmiş gibi heba edersin elindekini...Karamsarlığa kapılmak kolay olandır...Marifet kendini yeniden ayağa kaldırıp neşelendirebilmektedir. Belki komik gelecek ama ben böyle günlerde kendimle şakalaşırım. Kendime espriler yaparım. Evin bütün camlarını açıp içeriye hava doldururum beni kendime getirsin diye...Sonra hemen ruhuma hizmete başlarım. Sevdiği müzikleri açar, tütsüleri yakar, çikolatalar, çaylar, kahveler ikram eder; ona sevdiği kitapları okurum...Ya işte böyle dostlar...İnsanın en yakın dostu yine kendisi...En çok o bilir kendisini nasıl neşelendireceğini...Hayat...Yüksek bir ipte canbazlık yapmaya benzer...Dengeyi korumak gerekir...

Fotoğraf: http://maxgio.deviantart.com/art/red-flower-94164130

Tırtıl...

2008-09-16T12:25:00.007+03:00

Görünenle yetinirsen eğer sadece tırtılı bilirsin. Çirkindir ya tırtıl, gönlünü çelmez. Görünenin ötesine geçmek istersen eğer, oradan örtüyü kaldırıp da gönül gözüyle bakarsan, kelebeği bulursun karşında. Güzeldir ya kelebek, gönlün ona akar.

Lâkin gönül gözünle görürsen eğer, kelebeğe değil, tırtıla sevdalanırsın. Sade tırtıl ile kelebek değil elbet...

Sakın ola hor görme canları. Devri tamam olan gelir, devri tamam olan gider. Gelen gidende saklıdır; giden gelende saklı.

Elif ŞAFAK/Pinhan adlı kitabından...

Döngü...

2008-09-14T21:21:00.004+03:00

Hikayeler vardır yaşamda, birbiriyle kesişen...Sonra duygular, düşünceler,kaderler, tesadüfler...Birinden biri eksik olduğunda döngünün bozulacağını dikkatli gözler anlar ancak...Gözlemlemek yaşamın anahtarı gibidir..O anahtar olmaksızın bilginin, sevginin, evrenin gücü serilmez gözler önüne...Çünkü bakmakla görmek arasındaki fark çok ince bir çizgide gizlidir. Dikkatli gözler, derin ve geniş bir yürek ile istikrar gerektirir...Bir de keşfetme duygusu....O duygu ki insana 2 yoldan birini seçtirir...Aç gözlülükle büyütülmüş sığ bir merak insanı ancak kötü tarafa çeker...İyi tarafa ait keşfetme duygusu ise mütevazi, koruyucu, paylaşımcı, kıymet bilendir...

Sonbahar...

2008-09-11T23:13:00.006+03:00

Sonbahar kimine göre hüzün mevsimi, kimine göre soğukların habercisidir...Bana göre devinimin, başkalaşmanın, yenilenmenin, şekil değiştirmenin, biraz da dinginliğin habercisi...

***
Tatlı rüzgarını ilk bu akşam hissettim. Hatta bütün yaz, sıcaklarla kavrulduktan sonra beni üşütmeye bile yetti nefesin. Hemen uzun kollu, mevsime uygun bir şeyler giyiverdim...
***
Seviyorum sonbaharı. Eskiden sevmezdim...Çocukken yani...Çünkü o zamanlar en büyük derdimiz sona eren yaz tatilleri ve açılan okullardı.
***
Şimdi sonbahar bana garip bir huzur veriyor...Ne tuhaf...İnsan büyüdükçe ne de çok değişiyor. Yazlıklardan puf puf hırkalara geçmeyi, serin ve yağmurlu günlerde fincanlarca çay içmeyi, kestane çizip fırında közlemeyi seviyorum...
***
Ben zaten herşeyin keyfini çıkarmaya çalışıyorum. :))

Resim:Diane Romanello

Kafayı Yiyen Çocuklar...

2008-09-10T12:02:00.008+03:00

Eğitim çarklarına bakıyorum da...Berbat! Ben bile ezberleyemiyorum öğrencilerin koşuşturduğu sınavların ismini...El birliğiyle çocukluğunu yaşayamayan mutsuz bireyler yetiştiriyoruz geleceğe...Aman da ne güzel! Dershanelerde sürünen çocuklara mı acısam yoksa onlara para yetiştirmek için gırtlağına kadar borca batan ailelere mi acısam bilemiyorum.

***
Ben kızımı bu karmaşanın içine sokmayacağım. Ne çok katı ne de çok gevşek ders kuralları olacak. Biz üniversite okudukta ne oldu? İstanbul' daki belediye otobüsü şöförleri 2.500 YTL maaş alıyor. 6 yıl tıp fakültesi, 4 yıl uzmanlık okuyup 10 yıl emek veren doktorlarımız 1.500 YTL civarında maaş alıyor. Maalesef bu ülkenin tüm kurumları çarpık! Diplomanın herşey demek olmadığını, mesleğin bir şekilde öğrenilebileceğini, üniversitenin sadece ufku genişletmeye yaradığını birşekilde çocuklara anlatmak gerek.Köydeki çoban Hacettepe Tıp Fakültesini kazanıyorsa benim kızımın da dershanelerde çürümesine gerek yok. Teknoloji sayesinde bütün kaynaklar çocukların önünde. Hazır dershane sunup aileler sorumluluklarını üzerinden atıp vicdanlarını temizliyorlar bence. Evde uğraşıp çocuğunun dersleriyle ilgilenen, gelecek üzerine çocukla düzgün konuşmalar yapan, bilgiyi ona nasıl bulacağını ve kullanacağını öğreten aileler o kadar az ki memlekette...Bu aileler olduğu sürece dershane adındaki ticarethaneler paraları istiflemeye devam edecekler...Ben buna dahil olmayacağım.Yurtdışında dershane diye bir kavram yok. Devletimiz resmen dershanecilik diye bir sektör yarattı....
***
Oh içimi döktüm rahatladım. Ben hayatımda hiç dershaneye gitmedim. Ve bununla da çok gurur duyuyorum. Kendine güvensiz, dershanesiz hiçbir şey başaramayacağını sanan çocuklardan olmadım hiç. Ve üniversiteyi de böyle kazandım. Üstelik anadolu lisesi, fen lisesi ve bir sürü ıvır zıvır sınavlara girmeye teşebbüs dahi etmeden...Kazancım mutlu öğrencilik yılları ve mutlu çocukluk oldu. İstediklerime saygı duyan ve bana her konuda en ince ayrıntılarla saatlerce bilgi veren aileme de teşekkür ediyorum...Sağolun!

Kum Saati

2008-09-07T00:54:00.005+03:00

Herkesin içinde bir kum saati var...Kiminin ki zamana karşı koymayı becerir, kiminin ki zamanla uyumlu, kiminin ki de geriye doğru akar...Herkesin bir iç saati var...Bunu nasıl kuracağımıza bilinçaltımız karar veriyor. Ne kadar pozitif, ne kadar karamsar, ne kadar kaderci, ne kadar iyimser, ne kadar cesur veya güçlü olduğumuza göre değişir. İç saatinizi nasıl kurarsanız öyle işleyecektir...Bu size, yaşamınızın çoğu kısmının kendi ellerinizde olduğunu bir kez daha hatırlatır. Kısacası ne verirseniz onu alırsınız...Peki tüm bunları bilirken uygulamak neden zordur? Çünkü başkalarının ne düşündüğünü gereğinden fazla düşünürsünüz...Hatta kendinize yapabileceğiniz en büyük kötülüğü yaparak daha da ileri gider, sizin için biçilmiş yaşamları üzerinize oturtmaya çalışırsınız. Böylelikle ömür boyu sürecek tatminsiz bir yaşam ve mutsuzluğun temellerini başarıyla atmış olursunuz...Oysa insanları kırmadan, onların istediği gibi yaşamak zorunluluğunuz olmadığını anlatmanın birçok yolu var...Kendinizi bir nehir gibi düşünün...Kendinize çizdiğiniz yönde aktığınız sürece değil başkalarına zarar
vermek, çevrenize birçok güzellik de sunabilirsiniz...Tabii ki her durumda olduğu gibi bu konuda da istisnalar mevcut olacaktır. Her zaman savunduğum gibi kendi mutlu olan insan çevresindekileri de mutlu edecektir. Sonuç olarak ara sıra dünyevi saatlerimizi nasıl ayarlıyorsak, içimizde hızla akan saatlerimizi de yeniden gözden geçirip gerekli değişiklikleri yapmalıyız. Farkı hissedeceğinize eminim...

Fotoğraf: http://gal-el.deviantart.com/art/Time-54003827

6.His ve Heyecan

2008-09-04T15:54:00.011+03:00

Bilmiyorum siz inanır mısınız ama ben çok inanıyorum bu 6.hisse...İnanmamam mümkün değil çünkü benim ki çok kuvvetli...Bugünlerde yaşadığım sürprizler karşıma çıkmadan önce içimde garip bir heyecan, karnımda kelebek kıpırtıları hissediyordum. Ve içimden tekrarlıyordum...Güzel bir şeyler olacak! Aynı zamanda bir an önce olması için de sabırsızlanıyordum...
***
Heyecanlı olma halini seviyorum...Heyecanımı kaybetmemiş olmayı seviyorum...Beni dipdiri, canlı kanlı tutuyor...Heyacanlı, küçük şeylerden çok çok mutlu olan bir yapıya sahipseniz hayat sizin için güzel geçiyor...

***
Bugünlerde çok taşıyorum içimden...Çok kitap okuyorum. Yutar gibi okuyorum hem de...Yeniden kitap siparişi vermem gerekiyor. Beni bu bile çok heyecanlandırıyor. Galiba insanın hayatta sevdiği, keyif aldığı gerçek şeyler olduğu sürece heyecanı da bitmiyor. Sanırım biraz da tok gözlü olmak gerekiyor. Aslında insanı büyük şeyler değil küçük şeylerin toplamı mutlu ediyor... Büyük mutluluklardan sonra "şimdi?" durumuna veya bir boşluğa düşmektense etrafımda her gün harikalar yaratan küçük mutlulukları tercih ediyorum...Bu, tecrübeyle değer kazanan bir durum...

***
Bu yazıyı yazarken "kiss the rain" adlı bir parça dinliyordum. Aklıma, küçükken yağmur yağdığında avucumu açıp, elimi damlalarla doldurup, yağmur suyunu içtiğim zamanlar geldi...Öyle merak ederdim ki yağmurun tadını...Sanki her yağmurun ayrı bir tadı varmış gibi...Ne uçuk bir kadınım ben yahu!!! AŞK dolu...Hayata, evrene, dünyaya ve daha pek çok şeye karşı :) ...

Fotoğraf: http://monstermagnet.deviantart.com/art/nature-flavoured-coffee-38729585

Güneş

2008-09-02T11:42:00.001+03:00

Güneş doğar hiç beklemediğin bir anda...Gülümseme yayılır yüzüne en kocamanından...İşte 2 gün önce benim de hiç beklemediğim sürprizler girdi hayatıma...Mutlu oldum. Çok koşuşturdum. Heyecanlandım. Ve bütün bunlar arasında yazmaya vaktim olmadı. Şimdi ufak bir mola verip hemencecik yazıverdim. Tekrar devam edeceğiz hep birlikte...Sevgiyle...

Öylesine

2008-08-29T14:51:00.002+03:00

Sen anlatırken dinliyor görünüyorum seni...
Oysa içim sıkkın...
-mış gibi yapıyorum...
Gözlerimden hayaller geçiyor
Mavi takalar, uçurtmalar, deniz kızları...
Sen konuşurken ben bunları düşünüyorum...
Gidebilmeyi diliyorum yüzlerce kere
Dalga sesi çarpıyor kulaklarıma, senin sesin gerilerde...
Ağaç gölgesine salıncağımı kuruyorum, denize taş atıyorum, güneşi seyrediyorum...
Dinlediğimi sanıyorsun ama dinlemiyorum.
Ben bugünlerde aranızday-mış gibi yapıyorum...
Başka türlüsüne müsade etmiyor ruhum.

Ümit

2008-08-27T16:40:00.003+03:00

Gül kokulu akşam sofralarında bekler bizi asıl mutluluk....Bir deniz kenarında, sevdiklerimiz de yanımızda, göz alabildiğine mavi, göz alabildiğine yeşil...Ah! Bir gitsek...Bir gitsek buradan...Güneş yanığı omuzlarımız, tuza bulanmış tenlerimizle...Ah! Nasıl da mesut olurduk...Dalından koparıp yerken o tazecik meyveleri...Egzos kokusu karışmamış oksijeni içine doyasıya çeken ciğerlerimiz ne de zinde hissettirirdi kendimizi...Sarhoş olurduk etrafın güzelliğinden, geceleri yakamozu seyrederken...Kadehlerde kırmızı şarabımız, fincanlarda çaylarımız, sofralarda kalabalığımızla birlikte, hayalini kurduğumuz o yerde olabilseydik...Olabilsek! Ümidim kuvvetli...Bu yüzden kalbim hala heyecanla atıyor. Ümit etmeyi bıraktığım an o da duracak gibi...

Fotoğraf:http://flickr.com/photos/57253938@N00/425113525/

Büyük Yürek

2008-08-26T22:11:00.004+03:00

Simidini sadece martılarla mı paylaşırsın? Yoksa sokakta bir yudum ekmek için dilenen biri için de kopardın mı yarısını? Yağmurlu gecelerde evinde sıcak ve huzur içinde otururken kendi güvenlik duygunun tadını mı çıkarırsın yoksa içten içe sokakta yaşayan insanları düşünüp bu lükse sahip olduğun için vicdan azabı çekip üzülür müsün? Şıklardan 2.sini tercih ediyorsan büyük ihtimalle onurun, vicdanın ve insanlığın için doğru yoldasın...

***

İnsanların gözlerindeki hüznü farkedip okuyabiliyorsan, hiç bir çıkarın olmadan yardım ediyor ve bundan bahsetmiyorsan, bilgini, ekmeğini, sofranı, senin için değerli olanları paylaşmaktan kaçınmıyorsan büyük yüreklisin!

Özenti Gençlik Nereye Gidiyor?

2008-08-25T22:19:00.005+03:00

Sevgili Arkadaşım Evren beni bir blog oyununa davet etmiş. Konu önemli. Bu nedenle katılmadan edemeyeceğim.

Konu: Özenti gençlik Nereye Gidiyor?

30 yaşında bir anne olarak elbette benim de bu konuyla ilgili kaygılarım var. Özenti veya dejenere diye itham edip, anlamadan, dinlemeden yargıladığımız genç insanlar çok da suçlu değiller bence. Suçun büyük çoğunluğunun ailelerde olduğunu düşünüyorum. İkinci ve en büyük suçlu toplumun doğru bildiği ve aslında yanlış olan çocuk yetiştirme kuralları. Maalesef çocuklarımızın kendilerine özgün birer birey olduğunu unutup kendi malımızmış gibi davranıyor, onların psikolojilerinden çok toplum etiketlerine sahip olup olmadıklarını önemsiyor ve saygı duymuyoruz. Nedense hep saygı duyması gerekenler gençler. Oysa çocuklarımız da saygı görmeyi hak ediyor. Yetişkinlerin olduğu gibi onların da en doğal yaşamsal hakkı bu! En basit deyişle nefes alıp veren her canlı saygı görmeyi hak eder.!

Aile içinde saygı görmeyen çocuk, saygı görebilmek için kendini başka şekillerde ifade etmeye ve saygı görmeye çalışıyor. Bu da en çok arkadaş ortamında mümkün olabileceğinden onlar tarafından saygı görebilmek için arkadaşlarını örnek alıyor. Bu arkadaş yeri geliyor özenti/dejenere biri oluyor yeri geliyor esrar bağımlısı ya da başka biri...Dolayısıyla öncelikle çocukları bu duruma itenlerin aileler olduğuna eminim (farkında olmadan tabi). Bazılarınız diyeceksiniz ki ama ne iyi aileler var onların da çocukları özenti tipler olabiliyor. Evet iyi ailelerin de çocukları özenti olabiliyor ama iyi olan her ailenin çocuğuna doğru eğitim verebildiğini söylemek mümkün değil.

Çocuğunuza önce saygı göstermelisiniz. Çünkü o bir birey. Sorunlarını küçümseyen edalarla değil gerçekten ilgilenerek dinlemeli ve çözüm önerebilmelisiniz. Bu şekilde çocuk hem kendini güvende hissedecek hem kendisini önemsediğiniz için saygı duyacaktır. Zaten size saygı besleyen bir çocuk sizin öğretilerinizi takip edip, özenti ya da dejenere olma yoluna adım atmayacaktır. Çocuklara ve gençlere katı kurallar koyup kenara çekilmektense, bu kuralların konuluş nedenlerini mantığına uygun gelecek şekilde anlatmalısınız.

Aslında fazla söze gerek yok. Gençlerin beklediği şey ilgi ve saygı görmek. Eğer aile bu 2 unsuru çocuğuna veremiyorsa çocuğu bunları dışarıda sağlamak için günün modasına uyacaktır haliyle.

Tüm bunlardan sonra medya, öğretmenler, eğitim sistemi ve daha çok uzun bir suçlu listesi var tüm ailelerin hem fikir olduğu. Tamam bunlar da var belki ama önce ailenin çocuğuna ne verdiği önemli...Örneğin içi boş, hayat görüşü olmayan, tüm yaşamsal aktivitesi dizi film izleyip, dedikodu yapmak olan, toplumsal sorunlara tepki vermeyen, saygıyı sadece kendisi için bekleyen bir ailenin çocuğundan çok doğru bir gençlik beklememesi gerekir...

Fotoğraf: http://shadow323.deviantart.com/art/mother-and-child-31244203

Dilek

2008-08-25T10:38:00.007+03:00

Hep geleceği hesap ediyorsun...İçinden çıkılmaz planlar ve programlarla yaşıyorsun. Oysa herşey senin planladığın gibi olmuyor hayatta...Hayatın da senin için birşeyler düşündüğünü unutuyorsun. Ben bir dilek tuttuğum zaman, onu içimden bir kez ve çok güçlü bir şekilde dilerim. Sonra da unuturum ya da üstüne fazla düşmem. Sonra gerçekleştiğinde öyle tatlı bir sürpriz olur ki bu, hem anı kaçırmamış hem de dileğime kavuşmuş olurum...Sakinlikle bekleyebilmek çok şey kazandırır insana...

Resim: http://eswendel.deviantart.com/art/Spring-flowers-83781905

İç Huzur ve Denge -2-

2008-08-22T12:29:00.004+03:00

İç huzura ulaşmak için yoga meditasyon ve benzeri uygulamaları da hayatınıza katabilirsiniz. Fakat iç huzur için illa ki bu öğretileri bilmek gerekmiyor. Ben her insanın kendine özgü yöntemleri keşfetmesinin de yeterli olabileceğini düşünüyorum ...Kendi adıma konuşacak olursam konsantrasyon, rahatlama veya kendi iç dünyama ulaşmak için yoga ve meditasyon gibi yöntemler kullanmadım. Kendime özgü içsel ulaşım, rahatlama şekilleri buldum. Çünkü herkesin bunu yapabilme şekli değişik. Yine de bu yöntemlerin son derece faydalı olduğunu biliyorum ve ileride denemek istiyorum mutlaka.

***
Vicdanınızda sizi rahatsız eden, geceleri uyumanızı engelleyen şeyler varsa iç huzurunuzu sağlamak mümkün olmayacaktır. Bu nedenle önce vicdan muhasebenizi temize çekmeniz gereklidir.

***
Olay ve kavramların görünen yüzlerinden çok görünmeyen taraflarını görmeye çalışmanız oldukça işe yarayacaktır. İnsanları en fazla sıkıntıya sokan şeylerden biri de kavram kargaşası, toplum baskısı, yaşam şartlarının zorluğu ve daha pek çok etkendir . Kavram kargaşasının bütün bu etkenlerin sebebi olduğunu düşünüyorum. İyi-kötü-güzel-çirkin-yanlış-doğru-zengin-fakir v.s kavramların göreceli kavramlar olduğunu, toplumlardan toplumlara, kişilerden kişilere değiştiğini biliyoruz. Kendi kararlarımızı verirken bunu göz ardı etmezsek sürekli başkalarının bizim için ne düşündüğünü anlamaya çalışmaktan vazgeçeriz ve bu sayede kendi hayatımıza konsantre olabiliriz.

***

Sadece 1 yaşama sahibiz. Kendimizden bir tane daha yok ve bu bizi oldukça özel kılıyor. Sadece bu bile kendimizi mutlu edip, istediğimiz yolda yürüyecek gücü bulmamıza yeterli olabilir. Standart düşünce ve yargı kalıplarından uzak durmak veya farklı bakış açıları geliştirmek oldukça yardımcı olan etkenlerdir.

***
Son olarak "madde dünyasına" yüklediğiniz anlamları azaltıp, maddesel yaşamınızı sadeleştirebilirseniz kendinize daha yakın olursunuz. İnsanların giderek arttırdığı tüketim çılgınlığı ve buna bağlı olarak para kazanma hırsı kendimize ulaşmamıza engel oluyor. Maddesel açgözlülük maksimumdayken kendimizle ilgili zaman bulmamız mümkün değil. İnsanın yaşamsal ihtiyaçları belirlidir. Yeme-içme, barınma, güvenlik, sosyallik v.s...Biz bu ihtiyaçları kendimizce gereksiz şeyler ekleyerek çoğaltıyor, sonra bunları elde etmek için köle gibi çalışıyor, sonra da mutsuzuz diye yakınıyoruz. Böyle yaşarsak bundan doğal ne olabilir ki?

İç Huzur ve Denge -1-

2008-08-22T11:51:00.007+03:00

"Bu yazı aşağıdaki yazılarımla ilgili soruları olanlar için fikir edinmelerini sağlamak amacıyla yazılmıştır. İç huzuru ve dengeyle ilgili gelen kişisel sorulara cevap olabilmesini diliyorum."

İç huzuru sürekli aynı dinginlik ve derinlikte sabit tutmak çok kolay değildir. Bunun için çok çabalamak gerekir. Kendini tanımak, anlamak ve dinlemek şarttır. Kendine oldukça değer vermek gerekir. Evrenin insan mucizesini özümsemiş olmak gerekir. Başkalarının senin için ne düşündüğünü düşünerek yaşamamayı gerektirir. İçsel özgürlüğü anlamış olmak gerekir. Ruhun bağımsızlığa ne kadar ihtiyacının olduğu kestirilmesi gerekir...Eksiksiz bir kendine güven ve kendiyle barışıklık durumu gerektirir...
***
Yaklaşık 15 yaşımdan beri yazılar yazdığım bir sürü defterim var. İnsanın kendisiyle sohbet edebilmesinin en kolay ve güzel yolunun duygu ve düşüncelerini yazmak olduğunu düşünmüşümdür hep...Bugün şöyle oldu, böyle oldu şeklindeki günlükler gibi değil de yaşanan her olayla ilgili, akla gelen her düşünce ve kalbe akan her duyguyla ilgili yorumlar şeklinde yapılan yazma eylemi, insanın kendini tanıması için son derece yararlı. En yararlı şeylerden biri de okumak. Bilgi aşkı, evreni ve hayatı anlama isteği, yaşama ateşinin sürekliliği de çok çok önemli.

Yaşamda yürürken bana eşlik eden felsefelerimden biri de "kendisi mutsuz olan insanın bir başkasını mutlu edemeyeceğidir". Dolayısıyla önce kendimizi mutlu etmeyi bilmemiz gerekli. Başta bu bencilce görünse de mantıklı olarak düşündüğünüzde ne kadar gerçekçi olduğuna hak verirsiniz. Bunu kavradıktan sonra yürüyeceğiniz yol kendinizi mutlu edecek gerçek çözümleri bulmaya yönelik olacaktır. Bu kendini tanımaya giden yolda en önemli adımdır bence. Çünkü buna dayanarak hayattan tam olarak ne istediğinizi tek cümleyle bile açıklayacak ruhsal olgunluğa kavuşursunuz.
***
Bazı arkadaşlarım bu tür şeylerin uygulanmasının zor olduğunu düşünüyor ve söylüyor. Evet çok zor. Ve çok emek istiyor. Ama güzel olan hangi şey kolaylıkla ulaşıyor ki bize? Emek vermek insana güzel öğretiler sunuyor. Ve kişiye onurlu bir hayat yaşamanın kapılarını açıyor.
***
Ben de bu yolda yürürken çok zorlandım. Artık daha az zorlayıcı. Başlangıçta dış etkenlere göre hareket etmeye şartlandırdığınız kalbiniz başkalarının ne düşündüğünü çok önemsiyor. İnsanların genel olarak farklı olan kimselere ön yargılı ya da kıskançlık, küçümseme hatta nefret gibi duygularla yaklaştığını düşünürsek bu korkular doğal. Benim bununla baş etme şeklim sadece kalbimin sesini dinleyerek onun istediği yoldan gitmem oldu. Kalbimi susturmak yerine onu dinlemeyi tercih ettim. Zamanla beni tanıyanlar farklılığın o kadar da kötü olmadığını gördü. Önemli olan farklılıklarınızın başkalarına zarar vermemesi, küçük düşürmemesi yani hem farklı olup hem de mütevazi kalabilmeniz...
***
Son olarak yaşamın özüyle ilgili bilgiyi kavramak ve kendinize özgü hale getirebilmek için felsefe, din,edebiyat,psikoloji,mistisizm,sanat ve daha bir çok konuda çok okumanız, düşünmeniz,tartışmanız, yorum yapmanız gerekiyor...Dedim ya iç huzurun sürekliliğini korumak o kadar kolay değil...Ama tadına bir kez baktığınızda olaylara farklı yaklaşıp yüreğinizi serinletmeyi becerebiliyorsunuz. Sanırım artık insanların buna her zamankinden de daha çok ihtiyacı var. İç huzuru sakın küçümsemeyin. Hayattaki birçok zorluğun üstesinden ancak bu şekilde gelebiliyor insan...
***
Bu konuyla ilgili yazılar yazmaya devam edeceğim. Çok uzun yazarak sizi sıkmak istemiyorum. Şimdilik bu kadar yeterli sanırım...

Vazgeçemediklerim

2008-08-21T16:34:00.006+03:00

Sevgili SS beni sobelemiş. Konu vazgeçemediklerim...
O kadar çok şey var ki saymakla bitiremeyeceğim. Arkadaşımı kırmayıp sobeye yanıt vermek istiyorum. Fakat ben bunu bir liste olarak yapamayacağım. Çünkü hayatımı ellerimle şekillendirirken içine vazgeçmek istemeyeceğim şeyleri yerleştirdim hep. Şu andaki yaşamımın içinde ve kendimde vazgeçebileceğim ya da vazgeçmek isteyebileceğim en ufak hiçbir şey yok. Çünkü uzun zaman önce vazgeçilecek kadar değersiz olanlar ve yük edilenler ayıklandı. . Söz verdim kendime, vazgeçecek kadar sevmediğim şeyleri hayatıma yük etmeyeceğime... Yaşam felsefem oldu hayatıma sokacağım şeyleri vazgeçemeyecek kadar çok sevmek... Eğer birşeyi vazgeçemeyecek kadar çok sevmiyorsam zaten onu hayatıma almıyorum, a-la-mı-yo-rum. O yüzden bu sobenin yanıtı; hayatımın içindeki herşey :) Vazgeçemem çünkü çok emek verdim...

Denge...

2008-08-20T10:23:00.004+03:00

Ne uzun...
Ne kısa...
Ne aydınlık...
Ne karanlık...
Ne doğru...
Ne de yanlış diye birşey yoktur tek başına...

Hepsi birbirinin içinden geçer, hem aynı hem farklı...Yolları kesişir sürekli...Hayat bu...Dudaklarının ucundaki gülümseyişin tadına baktırmaz herkese...Hak etmek lazım...Çabalamak...Sonra aramak lazım mutluluğu, huzuru...İnsanoğlu zaten içinde olan şeyleri neden dışarıda arama gafletine düşer onu da anlamış değilim...Şu hayatta bilinmesi gereken en önemli şey denge...Dengeni sağladıysan düşmezsin kendine seçtiğin çizgiden...Ama zaman bu, belli olmaz insanoğluna ne sürprizler hazırlayacağı...

Hayatıma Renk Kattınız!

2008-08-19T07:24:00.007+03:00

Haziran başlarında kendi sebzemi yetiştirmenin nasıl bir haz vereceğini merak ederek biber ekmiştim balkonumdaki saksıya. Önce tohum alıp fide haline getirmiş sonra gerçek yerlerine dikmiştim fideleri. Her gün gözlerinin içine bakıp, hayretle izledim gelişmeleri...2,5 ay sonra nihayet çiçek açıp biber vermeye başladılar. Önce çiçekleri görünce çok heyecanlandım. Çünkü bilmiyordum biberin çiçeğinin bu güzellikte olduğunu. Nereden bilebilirdim ki pazardan ya da manavdan biber satın alırken nasıl bir güzellik gizlediğini.

İyi ki de denemişim. Ufak bir balkon bahçem var şimdi :) Eğer denemeseydim asla bilmeyecektim biberin çiçeğinin ruhumu okşayacak güzellikte beyaz renge büründüğünü...Emeklerime değdi doğrusu... "İyi ki" dediğim birşey daha yapmış oldum hayatta ve değişik bir renk katıldı dünyama...Çıtır çıtır mis kokulu biberlerimi yemeye nasıl kıyarım bilmiyorum ama %100 organik bir sebze yetiştirmenin güzelliği başka şeye benzemiyor. Ama gerçekten çok zor.

Bundan sonra organik sebze ve meyvelerin fiyatından şikayet etmeyeceğim. Kendini organik sebze ve meyve yetiştirmeye adamış çifçilerimizi, ziraatçilerimizi gerçekten yürekten tebrik ediyorum. Bibercikler ! Sizi yemek için sabırsızlanıyorum :)

Ah Ada! Ah!

2008-08-18T09:10:00.009+03:00

Bu sefer Büyükada' ya annem ve kızımla birlikte gittik. Yine cıvıl cıvıl, püfür püfürdü. Adanın hiç gitmediğimiz yerlerini keşfettik, yeni evler gördük...Esintili çay bahçelerinde meşhur adanın meşhur pastanesinden aldığımız fıstıklı, elmalı kurabiye ve susamlı çubuklar eşliğinde demli çaylarımızı yudumladık. Ayaklarımız yürüyemez hale gelip de oturmak zorunda kalıncaya dek bütün sokakları arşınladık :) Hava kararınca da beğendiğimiz bir yere oturup (Fıçı Restaurant) midye tavalarımızı yedik. Derin' in peşinde koşturmak her geçen gün zorlaştığından bu sefer pek fotoğraf çekemedim.

Seyretmeye doyamadığım ada evleri...

Bir tane daha...Hem de denize sıfır...

Kızım...(Bakınız alçılar yok :))

Annem... :)

Bahane...

2008-08-10T13:03:00.005+03:00

Başlamak bir adıma bakar aslında. Kalbin ve mantığının aynı anda "kalk hadi!" demesi gereklidir. Sonra o sesi duyarsınız..."Başla!"...

Hep bir bahanemiz vardır ya...Hep erteleriz ya...Oysa hergün gördüğümüz, yaşadığımız yüzlerce şey, hayatın bekletilmeye tahammülü olmayan bir güzellik olduğunu unutturmaz bize...Yine de ertelemekten alamayız kendimizi.

Biz kendimize, hayallerimize bunca umarsız davranırken başkaları niye önemsesin ki? Bir slogan buldum kendime, böyle durumlarda kullanmak için;
"BAHANELER ÇÖPE! HAYALLER CEBE" :) Belki size de lazım olur.....

Ben ve Yaşam...

2008-08-07T13:03:00.009+03:00

Tanrılar yeryüzündeki bütün güzellikleri neden yaratmışlardır sizce? Bence insanoğlunun yaşamayı sevmesi ve mutlu olması için tüm bu güzelliklerin yeterli olacağını düşünmüşlerdir. Bunlarla yetinmeyen ya da mutluluk duyamayan insanoğlu olmuştur. Bir çiçeğe bakmak, rüzgarı hissetmek, güneşin sıcaklığı, denizler, göller, ağaçlar,dağlar, şelaleler....Neden yetmiyor mutlu olmamız için?

***
Küçüklüğümde taşlarla konuşurdum ben. Onların konuşabildiğini ama bunu sadece gerçekten çok isteyenlerin duyabileceğini düşünürdüm. Aslında biraz farklı biçimde de olsa pek yanılmamıştım. Demek ki ben o zamanlar ayrıntıları görerek istediğim herşeyle konuşabileceğimi keşfetmişim. Bunu şimdi anlıyorum. Taş deyip geçmeyin...Dikkatlice incelediğinizde yeryüzündeki her bir parçanın nadide bir eser niteliğinde olduğunu görebilirsiniz.

***
Rüzgara ve fırtınaya aşık bir çocuktum küçükken ve hala da öyleyim. Yağmurla beraber gök gürlediğinde korkmayıp yatağında huzurla ve memnuniyetle uyuyabilen, nadir insanlardanım galiba...Her bir rüzgarın, dünyanın farklı yerlerinden masalları taşıyıp kulaklarımıza fısıldadığını düşünmek hoşuma gitmiştir hep...Tabi duyabilenlere...

***
Karıncalara her zaman hayrandım ve hala da öyleyim. Hep hayret ederdim ufakken...Nasıl olup da kendilerinin 2-3 katı büyüklüğündeki yiyecekleri taşıyabildiklerine ve bu kadar azimli/çalışkan olabildiklerine. Küvetteki su damlalarının içinde her gördüğüm karınca için, koşup mutfaktan çay kaşığı alarak kurtarma operasyonları düzenlediğimi iyi bilirim. Bugün de evimin dört bir yanını sarsalar bile öldürmeye kıyamam.Bilirim ki yeteri kadar yiyecek depoladıklarında kendiliklerinden giderler...

***
Güneşin doğuşu ve batışı benim için ayrı önem taşır. İki farklı törensel doğa olayıdır. Hayretle, ilk defa görüyormuş gibi heyecanla izlerim hala...Her insan hayatında en az bir kere güneşin doğuşunu seyretmelidir. Bunu ilk gerçekleştirdiğimde 8-9 yaşlarımdaydım ve bunu kaçırmamak için sabahın 5 ine dek uyumamıştım...Güneşin doğma vakti geldiğinde evden çıt çıkarmadan gizlice ayrılıp hemen önümüzdeki, denizin içine doğru uzanan küçük iskeleye inip denizin içinde seyretmiştim. O küçük bedenimin böyle seromoniler düzenleyecek kadar doğa- evren sevgisi ve sezgisi vardı demek...

***
Ben etrafımda bizim için yaratılmış güzelliklerin tadını çıkararak, anı kaçırmamaya çalışarak yaşamayı seçtim. Çok ayrıntıcı bir insan olmama rağmen (çünkü tüm güzellik ve gizemlerin ayrıntılarda olduğuna inanırım), madde dünyasına ait tüm gereksiz ayrıntıları çıkardım hayatımdan. Derinlere inmenin, bilginin, gerçek sevginin beni daha çok mutlu edeceğini hissettim ve hep ona göre yaşadım. Bunun için kendimi asla zorlamadım. Zira bu doğuştan gelen bir farkındalıktı benim için.

***
Beni tanıyanlar "keyif adamısın sen" derler hep bana...Sebebi hep keyif alarak yaşanacak ortamları bulmam ya da yaratmamdan ve bu konuda kazandığım pratikliklerden kaynaklanmakta galiba...
***
Sanatın hemen her dalına ama özellikle müziğe ayrı bir hayranlık besledim ve üniversitedeyken çok aktif olarak ilgilendim. Sanatın aslında ayrıntıları algılayabildiğimiz her yerde özellikle doğada olduğunu da keşfettim. Bir de kitaplarım en büyük aşkım oldu. Ayda 4-5 kitap bitirmeden rahat edemeyen ben, birçok kadının aksine hep kitaplara yatırım yaptım. Biliyordum ki içi dolu olmayan bir insan en çok dış görünüşüne değer ve önem verir...

***
Kısacası kendini mutlu etmek hiç zor değil. Zor olan bunun için emek sarfetmek. Ve sanırım bazıları için bunun nasıl yapılacağını bilmemek...Madde dünyasının zorunluluklarıyla, içerideki, ruhtaki yaşamı dengeleyememek. Amaç ve araç arasındaki ayırımı net yapamamak...

***
Benim için kişisel gelişim bu...Sanıldığının aksine tek düze bilgiyle değil evrensel bilgiyle donanma. Bunun içine kitaplarda yazılanlar dahil olduğu kadar yazılmayanlar yani sezgilerimizle öğrendiğimiz kendimize özgü bilgiler de dahil. Dünyanın ruhunu okumak, yaşamın ve evrenin neresinde olduğumuzu, kısacası anlamımızı keşfetmek...

***
İşte bunun için bu sitede paylaşıyorum bunları. Birilerine faydalı olup, farklı yolların da olduğunu anlatmak için. Tüm tercihlere saygım sonsuz. Ama bir de böyle bir yaşamı tanıyın istiyorum...

***
Son olarak; bu yazıyı neden yazma gereği duydum?...Mail adresime, içinde bulunduğum çeşitli blog topluluklarına ve yazılara gelen yorumlarda okuyucularımın, dostlarımın hepsi bu sitede huzur bulduklarını, ferahlık ve sakinlik hissettiklerini, yeni yazı eklemesem bile sırf içleri açılsın diye hergün siteme uğradıklarını yazıyorlar. İşte benim ödülüm bu! En büyük ödül....Biraz olsun başkalarını mutlu hissettirebiliyorsam, yeni şeyler keşfetmelerine destek olabiliyorsam, bilgimi paylaşabiliyorsam ne mutlu bana ve çok teşekkürler size...

Fotoğraf:http://xxpaperflowersxx.deviantart.com/art/And-I-m-feelin-good-63118941

Kariyer Çılgınlığı ve Yaşanamayan Hayatlar

2008-08-01T11:37:00.011+03:00

Bugünlerde iş yaşamı ve kişisel gelişimle ilgili sitelerde bir kariyer takıntısıdır gidiyor. Kariyer nedir? Çok mu gereklidir? Kariyeri olmayan insanlar zavallı mıdır yoksa daha mutlu mu yaşıyorlar kimse sormuyor. İş dünyasının tüm bilmişleri ağız birliği etmişçesine kariyer de kariyer diye tutturuyorlar.

***

12 yıllık iş hayatıma dayanarak söylüyorum ki kariyer için hırs yapmak, ayak oyunlarına katılmak yaratıcı, üreten ve özgür ruhlu insanlara göre değil. Bu insanlara baktığınızda zaten iş yaşamında çok da mutlu olmadıklarını görüyorsunuz.Kariyer yapalım derken yaşanamayıp çöpe atılan onca hayat da cabası...

***

En büyük kariyer başarısı yaşamı kaçırmamak ve hayat sanatını iyi icra edebilmektir. Yaşamak için çalışmak ve çalışmak için yaşamak şeklinde iki keskin noktaya varıyor olay. Ben kendi adıma, çalışmaktan yaşamaya zaman ayıramayan, kazandığı büyük rakamları harcayacak zaman bulamayan ama kariyer yaptım diye şişinip ortalıkta gezinen insanlardan biri olmamayı seçtim. Her zaman özgürlüğüme düşkün, yaratıcı ve sanatsal yönü ağır basan ve iliklerine kadar yaşamayı seçen biri olarak kariyer zırvalıklarına inanmadım. Kısacası kariyer yapmamayı tercih ettim. Çok mu mutsuzum peki? Kesinlikle hayır! Çok çok mutluyum. Geçimimi sağlayacak, küçük lükslerimi karşılayacak kadar para kazanıyorum ve büyük sıfatlarım yok ama böyle çok mutluyum. Çünkü her akşam bir basamak daha nasıl yükselebileceğimi, saat 9-10 da biten akşam mesailerimi, yöneticimin beni ezmeye çalışmasını, çalışma arkadaşlarımın kıskançlıklarını düşünüp hayatı zehir etmiyorum kendime. Evime geldiğimde yüzümde gülümsemeyle sevdiğim şeyleri yapabiliyorum ve en güzeli hayal kurma yeteneğimi kaybetmiyorum...Kariyer peşindeki insanların çoğuna bakacak olursanız hayallerinden ya bahsetmezler ya da büyük çoğu işleriyle ilgili olur. Ya da hepsini emeklilik yıllarına saklarlar. Yani 60 yaşlarına...

***

Kariyeri olan insanları kötülemek için yazmıyorum bu yazıyı. Gazetelerde, dergilerde, web sitelerinde kariyer yapanları ilahlaştırıp, yeni mezun gençleri bunalıma sokan ve kariyer peşinde koşturmayıp sadece hayatını kazanmaya çalışan insanlara vasat kelimesiyle hitap eden bazı yazarlara veya site sahiplerine kızıyorum. Yoksa tabii ki her olayda olduğu gibi kariyeriyle beraber yaşama sanatını da fevkalade yürüten insanlar var. Ama sayıları çok az...

***

Son olarak geçenlerde, bir arkadaşımın yöneticisiyle başından geçen bir olayı aktarmak istiyorum. Arkadaşım telekomünikasyon sektöründeki isim sahibi şirketlerden birinde çalışıyor. Kendisi işini son derece iyi yapıyor. Kariyer takıntısı olmamasına rağmen işine duyduğu sevgi ve titiz çalışması sayesinde ilerliyor iş yaşamında. Böyle bir insanı bile iş hayatından soğutabilecek çılgın ve bulunduğu yeri hazmedememiş yöneticiler çok Türkiye' de. Arkadaşım şirketin pazarını genişletecek kısacası şirkete oldukça para kazandıracak bir proje hazırlıyor. Projeyi yöneticisine sunduğunda yemediği fırça kalmıyor ve hırslı olmakla suçlanıyor. Kısacası 45 yaşında, doğru düzgün ingilizce bilmeyen, internetten ve yeni teknolojilerden haberi olmayan eski nesil ve hazımsız bir yönetici olduğundan bu çocuğun ayağını kaydıracağından korkuyor ve projeyi şirketin üst kademelerine sunmasını engelliyor.

***

Kısacası bu yönetici modelinden Türkiye' de bu kadar çok varken kendinizi kariyer masallarına kaptırmayın. Vizyonu dünya standartlarında olan, çalışanını proje üretmeye teşvik eden, onun gelişiminin kendisinin de yararına olduğunu anlayabilen çok az yönetici var bu ülkede.
Söyler misiniz o zaman bu ülkede kariyer yapsan ne olacak yapmasan ne olacak?
Hala iş görüşmelerinde işe ihtiyacı olan o, benim dediğim olur diyen yöneticilerle çalışıyoruz. Oysa bir ev, araba, ekmek,süt alırken nasıl bu hizmet karşılığında para ödüyorsak çalışana da şirketin ihtiyaçlarını karşıladığı için para ödendiği, şirketin yaşamına devam edebilmesi için çalışana ihtiyaç duyanın asıl kendisi olduğu unutuluyor. Çalışanın bilgisini ve emeğini satıp karşılığında da ücretini aldığını düşünmekten aciz bir iş hayatında kariyer yapsam ne olur?

***
Bana gelince; şu anda özel sektörde çalışsam da birkaç sene içinde kendi işimi kurmak istiyorum. Çalışma hayatı için gerçek hayatı zehir etmeden yaşamak istiyorum. Fazla para, etiket, gereksiz ünvan ve kartvizitler için harcanamayacak kadar değerli benim zamanım. Ben hayattan zevk alarak yaşamak istiyorum. İyi bir eğitimim ve iş tecrübem olmasına rağmen bu yolu seçtiğim için de mutluyum.60 yaşıma geldiğimde hayallerimi gerçekleştirmiş olmanın dayanılmaz hafifliğini yaşamak istiyorum. Ölmeden önce yapamadıklarım için pişman olmak istemiyorum. Özgürlüğüm kısıtlanmadan çalışmak ve kendi hobilerimi işe dönüştürmek istiyorum.Kendi işimi kurmak istiyorum...

***
Son olarak gördüm ki işini iyi ve titiz yapmak insana gayet güzel para kazandırıyor iş hayatında...

Fotoğraf: www.allposters.com

Kısa....

2008-07-30T17:33:00.004+03:00

Hayatta bir iz bırakmak gerek. Yoksa yaşamış olmanın bir anlamı kalmaz...

Gitmek...

2008-07-28T10:30:00.001+03:00

Gitmek..İnsanoğlunun bilinen en eski ve en yaban ağrısı...Kimi mavi sulara yelken açmak, kimi göklerde süzülmek, kimi başak tarlalarının kokusunu içine çekmek, kimi yeni dünyalar keşfetmek ister...Öyle ya da böyle her insanın en ilkel, en kök salmış tutkusudur gitmek...Kimi için temelli, kimi için kısa süreli...Aslında insan gönlü sabit kalmaya pek de meğilli değildir kanımca...Zira şimdilerde insanoğlunun şehirlerde hapsolmuşluğu, kemikleşmiş düzeni, onu mutsuz eden önemli nedenlerin üst sıralarında yer alıyor...Bazen alışkanlıklarımızı terketme korkusundan, bazen zamanın gelmemiş olmasından, bazen paradan, puldan ya da havadan sudan sebeplerle erteleniyor...Ama ertelendikçe insanın içini acıtıyor...En azından benim için böyle...Heyecanla beklediğiniz bir kitabın sayfalarını karıştırmak kadar, uzun zamandır kavuşmayı beklediklerimiz kadar özlemle bekliyoruz gitmek istediğimiz yerlere varmayı...Ve bu böyle sürüp gidiyor...Gidemedikçe nefesimiz daralıyor, nefes alamadıkça kalbimiz zorlanıyor...Bu nedenle anı yaşamayı erteleyip gelecek zamanlarda yaşamaya başlıyoruz...Sonuçta da hep şimdiki zamana borçlu kalıyoruz...

Haftasonu/Sakatlık/Adalar

2008-07-21T11:25:00.019+03:00

Adalara gideceğimiz cumartesi gününden bir gün önce, spor yaparken ayak bileğimi feci şekilde burktum. Moralim bozuldu hafta sonu planlarımız iptal olacak diye. Ama sabahleyin kalktığımda ayak bileğimin acısı büyük ölçüde geçtiği için gitmeye karar verdik. Bu iyilik hali sadece adalara inene kadar devam etti. Şişen ve şiddetli şekilde ağrıyan ayak bileğiyle önce Burgazada' ya sonra Büyükada' ya gidildi :) Pek keyfim yoktu ayağımdan dolayı ama yine de gezmekten geri kalmadım :) Çok fazla fotoğraf çekemedim. Canım istemedi o ayak bileğiyle dolaşırken...Mesela Burgazada' da gidilmesi gereken kilise gibi yerlere gidemedik. Yokuşları o ayak bileğiyle tırmanmaya cesaret edemedim. Sadece merkezi gezip Büyükada' ya geçtik.

Balık restaurantlarından sonra adanın sonuna gidildiğinde oturacak yer bulamazdık eskiden. Bu çay bahçesi yeni açılmış. Biz buna çok sevindik çünkü bu kısım Büyükada' nın en çok rüzgar alan yeri...Hatta tek kısmı. Merkezdeki çay bahçesinde sıcaktan bunaldıktan sonra bu püfür püfür yeri görüp de oturmadan edemedik. Güzelce serinleyip, manzaraya karşı çaylarımızı yudumladık...

Sahildeki balık restaurantlarının içinde en beğendiğim restaurant Milto...Mutlaka tavsiye ederim.

Büyükada çay bahçesinde...Kızım Derin...

Büyükada Antebi Restaurant...Harika bir menüsü var. Mutfağı doğu yemekleri üzerine...

Büyükada...Her zaman ki gibi aşırı kalabalıktı...

Burgazada manavı...

Burgazada'nın merkeze inen sokağı...

Burgazada' daki bahçeli evlerden biri...

Burgazada Plajı...

Burgaz Ada evleri...

Notlar:Burgazada pek beklediğim gibi çıkmadı. İstanbul' un 50-60 yıl gerisinde bir yaşam sürülüyor burada. Sanırım en beğendiğim özelliği de bu oldu...Sepetler içinde satılan anosonlu ve susamlı galeteler çocukluğumu getirdi aklıma... Gidilecek çok az yer var...Ada kültüründen çok bir sahil kasabası kültürüne sahip. Doğal güzellik olarak beklentim daha yüksekti ama öyle olmadı. Burada sadece 45 dk. kalıp Büyükada' ya geçtik. Büyükada' ya hafta sonları gitmeyi sevmiyorum. Aşırı kalabalık oluyor. Daha çok baharda gitmeyi tercih etsek de çok özlediğimiz için dayanamayıp gittik. Yazın en sevdiğim ada Kınalıada...Bizim için ayrı bir özelliği var...Bu sefer gidemesek de her zaman en sevdiğimiz ada oldu...

Heyoooooo!!!!!!!

2008-07-18T11:24:00.005+03:00

İşte beklediğim gün cumartesi nihayet geldi. Yarın sabah erkenden Burgazada' ya gidiyoruz...Adalar arasında görmediğim tek ada olduğundan en merakla beklediğim yer.O yüzden çok heyecanlıyım. Bendeki yeni bir yer keşfetme dürtüsü hemen harekete geçti...Diğer adalara göre doğal güzelliği ve sakinliği daha ön planda olan bu adayla ilgili ayrıntılı bilgi almak isterseniz www.burgazada.com adresinde gezinti yapabilirsiniz. Ben özellikle sakinliği ve doğal güzelliği nedeniyle beğendim. Bakalım gidip bol bol fotoğraf çekip yerinde görünce karar vereceğim en güzel adanın hangisi olduğuna :) Sizi 2 güzel Burgazada fotoğrafıyla başbaşa bırakıyorum ve herkese iyi tatiller diliyorum...

Fotoğraflar: www.burgazada.com

Mutluluk

2008-07-17T10:06:00.004+03:00

Tanrının bize lütfettiği şu evrene bir bak! Tadını çıkarmaya değmez mi sence?...Bunca açgözlülük, bunca hırs, madde için harcanan bu kadar çaba için değiyor mu sence? Bence hayır...Sadece ömründen büyük parçalar eksiliyor. Üstelik yerine koymanın çok zor olduğu büyük parçalar...Halbuki mutluluk diye inlediğimiz, artık sanal bir gerçeklik haline indirgediğimiz kavram çok zor ve uzakta değil...Bunu bitmek bilmeyen hırslarımız için koşuştururken biz bu duruma getiriyoruz. Biraz daha sade-yalın yaşasak, biraz daha doğayla iç içe olsak, gereksiz tüketmeyip gereksiz borçlara girmeyip patronların ve kredi kartlarının kölesi olmasak...Nasıl olur??? Ben bu modern dünya çılgınlığına kaptırmadım kendimi ve hep böyle kalmaya niyetliyim. 30 yaşımdan sonra amacım sadece mutlu, huzurlu, doğayla içiçe ve üretken yaşamak...İnsandır kendini mutlu eden...Bu böyle biline!

***

Birçok imkansızlığa rağmen mutlu olmaya çabalayan, şartlarından şikayet etmeyen onca insanı düşünün...İhtiyaç diye şımarıkça nitelendirdiğimiz, başkaları için lüks kabul edilebilen şeyler için bu kadar hırsla çalışıp ömrümüzün yaşanmadan gidişini izlemek mutlu ediyor mu peki?

Yaz Yağmuru

2008-07-16T11:21:00.009+03:00

Bugün İstanbul' da yağmur var. Hem de bardaktan boşanırcasına yağıyor...Ne kadar da özlemişim...En sevdiğim şey yağmur camlara vururken damlaların tıkırtısıyla uyumaktır...Huzur verir nedense. Birçok insanın aksine gökgürültüsü ve şimşeğe de bayılırım...Çocukken en şiddetli yağmurlarda balkona çıkar avuçlarımın damlalarla dolmasını seyrederdim...Yağmurdan sonraki toprak ve çimen kokusuyla doldururdum ciğerlerimi...Ta o zamanlardan ıslak toprak ve çimen kokusuna aşığımdır... Gariptir ki yağmurda dışarıda olmayı hiç sevmem...Yağmurda evde olup elimde bir fincan çayla pencereden seyreylemeyi severim...Koşuşturan şemsiyeli insanların her biri için öyküler uydururum...Severim işte yağmuru...Ne iyi ettin de yağdın bugün yağmur...İçimi ferahlattın...İstanbul' u ferahlattın...Bugün tüm gün şiddetli yağmur varmış meteorolojinin dediğine göre...Yaşasın!

Öylesine...

2008-07-14T11:31:00.004+03:00

Elimdeki kitapları hızla bitiriyorum. Bugünlerde yeni kitap listeleri yapıyorum sevinçle...Evime yeni gelen her kitap için çocuk gibi bayram sevinci yaşadığımdan olsa gerek bu haz...Sürekli bir okuma halindeyim. Bu sayede hiçbir şeye sinirlenmiyor ve iç huzurumu da koruyabiliyorum :) Gitme özlemimi düşünmemenin, yeni yaşamlar ve yerlerle tanışmanın, değişik öğretilere kucak açmanın en güzel yolunun okumak olduğunu biliyorum...

***

Artık hiç tv seyretmiyorum nerdeyse...İçim daralıyor ağlanacak halimize hep gülmemize...

***

İstanbul sıcaklarda pek çekilmiyor. Bu hafta Burgaz Ada'ya gitmeyi planlıyorum herşey yolunda giderse...

***

Ben eskiden yaz mevsimini çok severdim...Ama şimdilerde maviye gidemedikçe zevk almaz oldum yazdan...Ancak yerleşmeyi hayal ettiğim yerlerdeysem eski tadıyla seviyorum bu mevsimi...

***

Bundan sonraki tatillerimizde otel, motel, pansiyon yerine doğayı koruma projeleri dahilinde yapılanan kır evleri, ağaç evler veya bungalov tarzında yerlerden birinde kalıp tamamen doğal yaşamın tadına varmak ve yeni deneyimler edinmek istiyorum.

***

Bugün aklıma yazacak pek birşey gelmedi. Düşüncelerim darmadağınık. Bir süre yazmayınca böyle mi oldu ne? Aklıma gelenleri yazdım işte alakalı alakasız...Keşke yaşarken de hep böyle davranma lüksümüz olsa :))

Çok Zor Günler :(

2008-07-09T19:23:00.002+03:00

Yaklaşık 5 gündür bloguma yeni yazı ekleyemiyorum. Çok zor ve üzücü günler geçiriyorum. Bu nedenle yorumlarınızı geç yayınlamak zorunda kaldım. Herkese teker teker cevap yazamıyorum zira başımıza gelenleri anlatınca hak vereceğinize inanıyorum.

***

Birkaç gün önce kızım şiddetli bir şekilde düştü. Hemen hastaneye götürüp beyin filmi çektirdik. Çok şükür ki kafatasında herhangi bir çatlak çıkmamıştı. Akşam eve geldiğimizde bileklerini tuttuğunu fark ettim. Bileklerine dokunduğumda ağlıyordu. Onun haricinde kırık yada çıkık belirtisi olan morarma ve şişlik yoktu. Ertesi gün tekrar hastaneye götürdüğümüzde 2 el bileğinin de kırık olduğunu öğrendik. Hemen alçıya aldılar 2 kolunu birden. Şu an eşimle çok üzgünüz. Çünkü 1,5 yaşında bir çocuğun ellerini kullanamaması, alçıların yaptığı ağırlık, havanın sıcaklığı ve çıkarmaya çalıştığı dişler de eklenince çektiği ızdırabı tahmin edebiliyorsunuzdur sanırım.

Alçılar 20 gün daha kalacak...Zor günler yaşıyoruz. Umarım kırıklar çabuk ve düzgün bir şekilde kaynarlar. Merak eden herkese teşekkürler... Birkaç gün daha yazı yazamayacağım maalesef...Şimdiden herkese teşekkürler...

Vefa

2008-07-04T08:14:00.004+03:00

İnsanlar vefalı olmaya pek bir üşenir olmuş son zamanlarda. Kötü gününde dostunun, akrabasının yanında olmayıp bayram seyranlarda sabahtan akşama kadar ziyaret yapan, sanki bunlardan puan topluyormuş gibi hava atan tipler mevcut oldu...Bu yazıyı neden mi yazıyorum? Bencillik diz boyu olmaya başladı bazı insanlarda...Eşimin çok çok yakın bir akrabası kanser teşhisiyle ameliyat olmak üzere hastaneye yattı ve o güne kadar yakınında gezinip duran bir zat-ı muhterem valizlerini toplayıp Bodrum' a tatile kaçtı...Tatil 1 hafta ertelenebilirdi. Vefa değil... Bu tip insanların yalnız ölmeye mahkum olduğunu gördüm sonra...Düğünlerine, cenazelerine çok az insanın gittiğini...Ne de olsa ektiğini biçersin bu dünyada...Üzülüyorum böyle şeylere...Birinin zor zamanında yanında olmak zor gelmeye başladı insanlara diye...Ben çıkacağım seyahati 1 hafta erteledim. Ve hastanede kalırken çocukları güvenli ve huzurlu olsun diye doktor randevumu da sildirip çocuklarına bakıyorum...Kötü gününde yanında olmadığım insanın iyi gününde yanında olamam ben...O kadar pişkin olamam! Yapamam! Türk insanı böyle değildi...Ne oluyor bize? Neden çekildik kabuklarımıza bu kadar? İnsanlarımızın arasındaki bağlar zayıfladı.Ve Türkiye şimdi eskisi gibi değil. Komşuluk kalmadı. Selamlaşmak kalmadı. Güvenilir dostlar bulmak zorlaştı...Efkarlandım bugün...İçinizi de kararttım...

Sıcaklar!!!!

2008-07-02T13:18:00.008+03:00

Bu sıcaklarda neler iyi gelir size?

Benim listem şöyle:

-Deniz
-Su
-Karpuz, kavun, şeftali (bunlardan günde ne kadar yediğimin hesabını bilmiyorum gerçekten. Çünkü ancak bu sayede yaz sıcaklarına dayanabiliyorum.Onlarsız olmaz :)
-Zeytinyağlı Taze Fasulye
- " " Barbunya
-Serinleten bir rüzgar
-Buz gibi bir limonata
-Kulağımda mp3 üm elimde kitabım sallanan sandalyemde (mümkünse bu sandalye balkondayken ) keyif çatmak...............................
-Dondurma. Çok uzayacak burada bırakıyorum listeyi...
Yalnız eşimle şöyle bir takıntımız var; her yemeğin yanında, özellikle de dematesli pilav ve domatesli makarnayla karpuz yemek. Sıcaktan canımızın yemek istediği tek yemek bu saydıklarım neredeyse. Ah Ah! nerdeyse unutuyordum. Yaz domatesi ve çıtır sivri biberleriyle yapılan menemeni akşam yemeği olarak tüketmek nefis birşey yahu...Bir de yoğurtlu semizotu salatası ve közlenmiş patlıcan + kırmızı biber salatası en favori yaz yiyeceklerimiz arasında...
Siz neler seversiniz yazın çok merak ettim :))

Plak, Radyo Temsili, 70' ler...

2008-07-01T09:46:00.007+03:00

Geçenlerde annemlere gittiğimde plakların hala yerli yerinde olduğunu görünce çok sevindim. Daha uzun seneler orada olacaklar. Onlar benim çocukluk kahramanlarım. Bir de radyolar...Hani şu ahşaptan yapılma nostaljik olanlar...Televizyonun Türkiye' de olmadığı ya da yeni girdiği zamanlar da kış akşamlarında saat sekizde radyonun başına toplanır temsil dinlerdik. Bir de spikerin hep buğulu sesiyle anons ettiği "Hafif Batı Müziği" olarak adlandırılan yabancı müzik programını net hatırlıyorum...Sabahları reklam kuşağında sıkça dönen "Billur Tuz akar akar akar" ı da unutmamak lazım :) O zamanlar ne mutlu çocuklardık...Bahçeler vardı, plaklar,radyolar vardı. Şehirlerde yapayalnız değildik...Şimdi hep birşeyler eksik hayatımda...Hiçbir yenilik, hiçbir teknoloji dolduramıyor bu eksikliği...Keşke diyorum, daha erken doğsaymışım ve 70 li yıllarda yaşasaymışım. Dedemlerin boğaza bakan o muhteşem evinde bahçeden salatalık toplasaymışım...Ya da zaman o yaşımda dursaymış...Ne güzel olurmuş...O zamanlar parası olmasa bile insanlar ne kadar ferah yaşarmış...Ortam şimdiki gibi boğucu değilmiş...
Ben anneannemle ya da annemle saatlerce sohbet edip o zamanları dinlemekten çok hoşlanırım. Kısa süreliğine de olsa o sevdiğim anlarda bulurum kendimi....Bu sabah kulaklarımda radyo temsilinin müziğiyle uyandım...Aklıma bunlar geldi...Üzerine özenle titrediğim bu çocukluk hatıralarımı yazmak istedim hemen...Daha yazacak, ekleyecek çok şey var elbet...Ama şimdilik bu kadar...

Merhaba

2008-06-26T13:15:00.000+03:00

Güzel paylaşımlarda bulunmak dileğiyle merhaba!